้สายตาร้ายกาจมองหลินมู่อวี่ พูดขึ้น “มัดเจ้าเด็กนี่ไว้ ข้าจะเอาเลือดมันออกมาเอง!”
“ไม่จำเป็น”
นัยน์ตาเหยี่ยวพูดอย่างไม่แยแส “ข้าลงมือเองก็พอ”
ในไม่ช้าทั้งหลินมู่อวี่และฉู่เหยาถูกจับมัดไว้กับต้นไม้ใหญ่ เมื่อตาเหยี่ยวเดินตรงเข้ามาพร้อมขวานศึก ฉู่เหยากลัวจนร้องไห้ออกมา นางสบถ “นัยน์ตาเหยี่ยว ไอ้เดรัจฉาน เราไม่ได้แค้นเคืองกัน ทำไมเจ้าต้องทำร้ายพวกข้าด้วย”
นัยน์ตาของหลินมู่อวี่กลับมีแววความเย็นชา พูดขึ้น “นัยน์ตาเหยี่ยว ถ้าวันนี้ข้าไม่ตาย งั้นคนที่ตายก็จะต้องเป็นเจ้า!”
“งั้นหรือ”
นัยน์ตาเหยี่ยวหัวเราะเย้ยหยัน “สาวน้อยฉู่เหยาผู้นี้ยังพอมีพลัง แต่เจ้าล่ะ?ไอ้หนู เจ้าเป็นแค่ขยะที่ไร้ซึ่งพลัง ไม่มีแม้แต่ขอบเขตมนุษย์ชั้นที่หนึ่ง ขยะไร้ค่าอย่างเจ้า ตายไปนั่นแหละดีแล้ว”
หลินมู่อวี่นิ่งไม่พูดจา
นัยน์ตาเหยี่ยวสะบัดขวานศึก หัวไหล่ของหลินมู่อวี่มีเลือดไหลออกมาเป็นทาง ฉู่เหยาตกใจ น้ำตาไหลพรากมองหลินมู่อวี่ นางร้องไห้พูด “อาอวี่ เป็นความผิดข้าเอง ถ้าข้าไม่สอนวิธีการปรุงโอสถให้เจ้า เจ้าก็คงไม่ต้องมาเจออันตรายแบบนี้ อาอวี่ เป็นความผิดข้าเอง…”
หลินมู่อวี่อดกลั้นความเจ็บปวดมหาศาล หันหน้าไปยิ้ม “พี่ฉู่เหยา พูดอะไรน่ะ ข้าไม่เสียใจ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร”
ถึงจะพูดว่าไม่เป็นไร แต่หัวใจกลับเต้นแรง พยัคฆ์กระหายเลือดมาเพราะได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวเขางั้นหรือ ถ้ามันมาจริง สัตว์วิญญาณอายุสี่พันปี ตัวเขาเองไม่มีพลังอ
