มู่อวี่กำลังทำการใหญ่
หลังจากกลับมาถึงร้านโอสถไป่หลิงแล้ว หลินมู่อวี่ก็ไม่ได้ออกไปอีก เขามัดต้นเหล็กทมิฬไว้กับคานไม้ และยืนอยู่หน้าต้นไม้ที่แข็งแกร่งต้นนี้ เขาแบมือทั้งสองข้างออก แขนทั้งสองข้างปรากฏเส้นปราณสีคราม นี่คือฝ่ามือพิสุทธิ์
การลอกเปลือกทั้งหนึ่งร้อยยี่สิบเอ็ดชั้นของต้นเหล็กทมิฬนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่หลินมู่อวี่จำเป็นต้องทำ เพราะเขารู้ว่าต้องเป็นต้นเหล็กทมิฬที่อายุมากกว่าร้อยปีเท่านั้นถึงจะปรุงโอสถผิวศิลาเกรดสองขึ้นไปได้ มิเช่นนั้นก็มีแต่จะพบความล้มเหลว ส่วนโอสถผิวศิลาของหลี่ฉินแค่เกรดเก้า แสดงว่าต้นเหล็กทมิฬที่หลี่ฉินใช้คงมีอายุแค่ไม่กี่ปี
จนกระทั่งถึงกลางคืน เปลือกต้นเหล็กดำทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบเอ็ดชั้นถูกลอกออกไปสี่สิบเจ็ดชั้นแล้ว เหงื่อผุดเต็มหน้าผากของหลินมู่อวี่ ร่างชุ่มไปด้วยเหงื่อ พลังปราณถูกดึงออกจากร่างไม่หยุด จนเขาอ่อนแรงแทบจะล้มทั้งยืน แต่จะประมาทไม่ได้ การลอกเปลือกด้วยฝ่ามือพิสุทธิ์คือการขยายรอยเส้นของเนื้อไม้ ไม่ใช่ลอกเปลือกไม้ออกมาจริงๆ หากหลินมู่อวี่หยุดมือแม้แต่นิดเดียว ที่ทำมาทั้งหมดจะต้องล้มเหลวอย่างแน่นอน
“ก๊อก ก๊อก”
เสียงฉู่เหยาดังขึ้นจากด้านนอกประตู “อาอวี่ ข้าเอาอาหารมาให้เจ้า!”
กลิ่นหอมจางๆ ลอยมาเตะจมูก นั่นไก่ตุ๋นเห็ด คืนนี้เพิ่มอาหารจริงด้วยแฮะ ทว่าหลินมู่อวี่ไม่ได้หยุดมือ เพียงแค่ตอบกลับไปว่า “พี่ฉู่เหยา ท่านกินก่อนเถอะ ข้าจำต้องทำให้เสร็จก่อน
