าะ “ไอ้เด็กบ้าจากไหนกัน ถึงได้รนหาที่ตายขนาดนี้! เจ้ามิรู้รึว่านัยน์ตาสังหารผู้คนไปเท่าไหร่แล้ว ตอนนี้เจ้ารับเงินเขามา ข้าจะดูซิว่าเจ้าจะไปหาโอสถระดับสี่เกรดสองขึ้นไปมาจากไหน เว้นเสียเจ้าจะเป็นราชาโอสถ มิเช่นนั้นเจ้าไม่มีทางปรุงโอสถระดับสี่ได้หรอก รอรับความตายของเจ้าพรุ่งนี้เสียเถิด!”
เหล่าเด็กหนุ่มแห่งร้านโอสถเสินอวี่ด้านหลังหลี่ฉินพากันหัวเราะเยาะและล้อเลียนร้านโอสถไป่หลิง
หลินมู่อวี่มิได้ต่อปากต่อคำด้วย แต่กลับหันไปเก็บโอสถสมานแผลที่ขายไม่หมด แล้วพูดกับฉู่เหยา “พี่ฉู่เหยา พวกเราเก็บแผงแล้วกลับกันเถอะ”
“เอ๋?ได้สิ…” ฉู่เหยาไม่ปฏิเสธ
หวังหยิ่งและหลัวไคยังตกตะลึงอยู่ จนกระทั่งเงาของหลินมู่อวี่และฉู่เหยาหายเข้าไปในตรอกถึงได้สติกลับคืนมา
ทว่าหลินมู่อวี่มิได้กลับทันที แต่พาฉู่เหยาแวะร้านขายสมุนไพรแถวนั้น ฉู่เหยาดูกระวนกระวายใจ “อาอวี่ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าซ่อนฝีมือการปรุงโอสถไว้เพียงใดกันแน่ แต่…โอสถระดับสี่เกรดสอง ไม่มีทางปรุงได้ง่ายเหมือนโอสถระดับหนึ่ง จะ…เจ้าทำแบบนี้ไม่เพียงทำร้ายตัวเอง แต่ยังทำให้ร้านโอสถไป่หลิงเดือดร้อนไปด้วย นัยน์ตาเหยี่ยวเป็นทหารรับจ้างที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตาเชียวนะ!”
“พี่ฉู่เหยา ท่านช่วยข้าถือกล่องโอสถก็แล้วกัน!”
หลินมู่อวี่มิได้ตอบคำถาม แต่กลับส่งกล่องโอสถให้ฉู่เหยา เขาล้วงเหรียญทองสิบเหรียญออกมา แล้วเดินไปในร้านขายสมุนไพร เถ้าแก่เดินออกมา พอเห็นเป็นหนุ่มสาวคู่หนึ่ง
