ทันทีที่เสียงของหวังหยิ่งเงียบลง วัยรุ่นสองสามคนที่ตั้งแผงอยู่ตรงข้ามก็ระเบิดหัวเราะออกมา หนึ่งในนั้นเป็นเด็กหนุ่มสวมชุดสีเขียวอดเยาะเย้ยขึ้นไม่ได้ “ร้านโอสถไป่หลิงงั้นรึ ร้านโอสถกระจอกที่มีแต่โอสถคุณภาพต่ำกว่าระดับสาม ดันพูดออกมาได้ว่ารับประกันคุณภาพ น่าหัวเราะให้ฟันร่วงจริงๆ !”
หวังหยิ่งโกรธ “หลี่ฉิน เจ้าพูดอะไรน่ะ?”
เด็กหนุ่มในชุดแพรเลิกคิ้วแล้วตอบว่า “ข้าบอกว่าร้านโอสถไป่หลิงเป็นร้านกระจอก แล้วจะทำไม หวังหยิ่ง เจ้าเป็นแค่นักปรุงโอสถระดับสาม คิดจะมาต่อกรกับข้าหรือไง ฮึ ข้าปรุงโอสถระดับสี่ได้แล้ว เจ้าล่ะว่ายังไง สวะอย่างเจ้า คู่ควรแค่โอสถระดับสองนั่นแหละ!”
เด็กหนุ่มในชุดผ้าแพรตะโกนขึ้นต่อด้วยความภูมิใจ “โอสถระดับสี่จากห้างโอสถเสินอวี่วางขายแล้ว โอสถผิวศิลา ช่วยเพิ่มพลังการป้องกัน ไม่ต้องเปลืองพลังปราณก็สามารถโคจรพลังมาคุ้มร่างกายได้ ส่วนยาสลบแค่ทาบนหัวธนู ถึงจะเป็นสัตว์ร้ายพันปีหรือเหล่าศัตรูผู้แข็งแกร่งระดับปราชญ์สงครามก็ยังต้องยอม! รีบมาซื้อกันเลย!”
“ห้างโอสถเสินอวี่เจ้าจะเกินไปแล้วนะ!” หลัวไคโมโห
หลินมู่อวี่ก็รู้แล้วว่าห้างโอสถเสินอวี่เป็นร้านโอสถอันดับหนึ่งแห่งเมืองหยินซาน เถ้าแก่ผู้อยู่เบื้องหลังก็คือฮว๋าเทียน เจ้าเมืองหยินซานที่โด่งดังไปทั่วจักรวรรดิ ชายหนุ่มผู้นี้อายุยังน้อย คงไม่เกินยี่สิบปี หากแต่ได้เป็นนักปรุงโอสถระดับสี่แล้ว สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ร้านโอสถไป่หลิงเทียบไม่ได้
