ันดับแรกในการประลองตำรับโอสถเท่านั้น ครั้งที่แล้วร้านโอสถไป่หลิงของเราได้อันดับที่เจ็ดสิบเก้า คราวนี้เกรงว่าก็คงจะไม่มีโอกาสเหมือนเดิม มาเถอะ อาอวี่ ข้าจะสอนการปรุงโอสถให้เจ้าเอง!”
โดยมิได้ตั้งใจ ฉู่เหยาจับมือหลินมู่อวี่อย่างเป็นธรรมชาติ นางรู้สึกได้ว่าศิษย์น้องหน้าตาดีคนนี้ไม่เพียงแต่มีบุคลิกท่าทีเป็นกันเอง แต่ยังทำให้นางประหลาดใจได้หลายครั้งหลายหน!
ฉู่เหยาเปิดตำราเล่มหนา ชี้ไปบนนั้น พร้อมเอ่ยเสียงนุ่ม “เรา…มาลองปรุงโอสถระดับหนึ่งกันก่อน อืม…เป็นโอสถสมานแผลก็แล้วกัน! เจ้าดูส่วนผสม ใช้หญ้าด้ายเงินและดอกรัตติกาลในอัตราส่วนแปดต่อสอง หลังจากผสมเข้ากันแล้ว ให้สกัดด้วยความร้อนสูง นี่คือตราชั่ง เจ้ามาลองเองเถอะ”
“อือ”
ฉู่เหยาจุดตะเกียงน้ำมัน หลินมู่อวี่ใช้ฝ่ามือพิสุทธ์ของเขาสกัดแก่นโอสถของหญ้าด้ายเงินและดอกรัตติกาลให้ได้ออกมาจำนวนมากพอ ทว่าเขาไม่ได้ใช้อัตราส่วนแปดต่อสอง แต่เป็นเจ็ดจุดเจ็ดต่อสองจุดสามแทน เพราะนี่คืออัตราส่วนที่ดีที่สุดจากการทดลองของหลินมู่อวี่เอง จากนั้นเขาเติมผงดอกสาลี่เหล็กลงไปเล็กน้อย ไม่มีเหตุผลอื่น ถ้าไม่ใช่เพราะดอกสาลี่เหล็กช่วยเพิ่มความเร็วในการสมานแผล ดูเหมือนผู้คนบนโลกนี้จะยังไม่รู้สูตรเฉพาะนี้กัน! แม้แต่ในตำราโอสถก็ยังไม่มีบันทึกเกี่ยวกับการสมานแผลของดอกสาลี่เหล็กเลย!
หลังจากผสมวัตถุดิบเข้าด้วยกันแล้ว เขาก็นำไปเผาบนจานที่อยู่เหนือตะเกียงน้ำมัน ขณะเดียวกัน หลินมู
