นโอสถจนเพลีย พี่ฉู่เหยา พวกเราปรุงโอสถสมานแผลไปได้เท่าไหร่หรือ”
“ห้าสิบเอ็ดขวด ใช้วัตถุไปทั้งหมดประมาณยี่สิบเหรียญเงิน!”
“โอ้ งั้นโอสถสมานแผลขายได้ขวดเท่าไหร่เหรอ”
“ปกติโอสถสมานแผลราคาขวดละหนึ่งเหรียญเงิน พวกนายพรานและทหารรับจ้างที่มีประสบการณ์บางคนรู้จักโอสถนี้ดี โอสถสมานแผลที่คุณภาพสูง ราคาก็จะสูงตามไปด้วย เพราะการต่อสู้กับสัตว์ร้าย โอสถคุณภาพดีจะช่วยรักษาชีวิตได้ ร้านโอสถไป่หลิงของเราร้านเล็กทุนน้อย ไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อสมุนไพรระดับสูงที่มากกว่าระดับสี่ สินค้าหลักของเราก็คือโอสถสมานแผลนี่แหละ”
“แบบนี้นี่เอง เช่นนั้นพวกเรารีบกินข้าวเถอะ เสร็จแล้วจะได้ไปขายโอสถที่ตลาดกัน”
“อือ”
แสงแดดสดใส เหล่าศิษย์ทั้งสี่คนของร้านโอสถไป่หลิงประกอบด้วย หวังหยิ่ง ฉู่เหยา หลินมู่อวี่และหลัวไค ช่วยกันแบกกล่องใส่โอสถไปที่ตลาด ตลาดตั้งอยู่บริเวณสี่แยกในเมืองหยินซาน ซึ่งใกล้กับจวนเจ้าเมือง ผู้คนสัญจรไปมาจะต้องผ่านที่นี่แน่นอน
ที่ตั้งของร้านโอสถไป่หลิงนั้นไม่ค่อยดี ถ้าเอาแต่นั่งรอลูกค้ามาซื้อฝ่ายเดียว คงอดตายก่อน ดังนั้นการนำโอสถมาขายที่ตลาดของเหล่าศิษย์ จึงเป็นหนึ่งในการเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง
นั่งลงแล้ว หลินมู่อวี่จึงนำโอสถสมานแผลทั้งห้าสิบเอ็ดขวดมาวางเรียง ส่วนด้านข้าง หวังหยิ่งกำลังจัดวางโอสถจิตสันต์และโอสถเพิ่มพลัง ซึ่งเป็นโอสถระดับสองที่ตนเองปรุง โอสถจิตสันต์ช่วยบรรเทาอาการหน้ามืดหลังได้รับบาดเจ็บ เพ
