หลินมู่อวี่ยืนนิ่งไม่พูดอยู่ที่เดิม เพ่งสายตาไปที่หญ้าด้ายเงิน เพ่งสมาธิไปได้ราวครึ่งนาที เนื้อเยื่อของหญ้าด้ายเงินก็ค่อยๆ ลอกออกต่อหน้าต่อตา สสารขนาดเล็กปรากฏขึ้นกลางใบและราก นั่นมันแก่นโอสถ!
หลินมู่อวี่ทำเสียงประหลาดใจ ค่อยๆ กางฝ่ามือออก เตรียมใช้ฝ่ามือพิสุทธิ์จากวิชาปรุงโอสถกับหญ้าด้ายเงิน
แต่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นแม้แต่น้อย เขาจึงอดวิตกขึ้นมาไม่ได้
ฉู่เหยาเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล “อาอวี่ ไม่ต้องรีบร้อน มนุษย์ทุกคนมีพลังปราณติดตัว เพราะว่าปราณเป็นพลังมหัศจรรย์ที่จักรวาลประทานมาให้”
หลินมู่อวี่ไม่พูดอะไร ยังคงขับดันพลังภายในร่างต่อ ในที่สุดก็เกิดคลื่นความอบอุ่นขึ้นในร่างกาย คลื่นพลังนั้นค่อยๆ ไหลมาที่นิ้วมือ จากนั้นแสงสีเขียวอ่อนแผ่ออกมาจากร่างกาย ความรู้สึกแบบนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน นั่นคือวิชาฝ่ามือพิสุทธิ์นั่นเอง!
“ซ่าๆ …”
หญ้าด้ายเงินเริ่มสั่นน้อยๆ ภายใต้การชักนำของฝ่ามือพิสุทธิ์ จากนั้นส่วนประกอบต่างๆ ก็เริ่มปริออก แก่นโอสถเม็ดเล็กๆ ค่อยๆ ลอยมาหาฝ่ามือของหลินมู่อวี่ หลังจากนั้นสองนาที แก่นโอสถเม็ดจิ๋วก็นอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือของหลินมู่อวี่!
“หา?”
ฉู่เหยาอ้าปากค้าง ยืนนิ่งด้วยความประหลาดใจ นักปรุงโอสถสามารถใช้วิชาฝ่ามือบริสุทธิ์เป็นทุกคน ทว่านางยังไม่เคยเจอใครที่ใช้ฝ่ามือบริสุทธิ์สำเร็จในครั้งแรก แม้แต่ตัวนางเองก็ใช้เวลาฝึกอยู่เกือบหนึ่งเดือน ล้มเหลวนับหมื่นนับพันครั้งก่อนจะสำเร็จวิชานี
