เหยาเสียอีก
ฉู่เฟิงเองก็เป็นผู้ช่ำชองในด้านการปรุงโอสถเช่นกัน แน่นอนว่าเขาเข้าใจดี แก่นโอสถมีขนาดเล็กเพราะว่าสิ่งปนเปื้อนถูกสกัดออกไปได้หมดจดมากกว่า หญ้าด้ายเงินที่หลินมู่อวี่ใช้น้ำหนักพอกันกับที่ฉู่เหยาใช้ แต่ขนาดของแก่นโอสถกลับมีขนาดแค่หนึ่งในสามของฉู่เหยา นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
จากท่าทางของหลินมู่อวี่แล้ว หน้าตาดูไม่น่าหลอกใครได้ อายุแค่ยี่สิบกว่าๆ แต่ฝ่ามือบริสุทธิ์กลับมีระดับขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นระดับปราญช์โอสถ!
“ปราชญ์โอสถที่อายุน้อยที่สุดในจักรวรรดิก็มีอายุห้าสิบสองปีแล้ว…” ฉู่เฟิงมิอาจเข้าใจสิ่งนี้ได้เลย หรือว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าผู้นี้จะเป็นคุณชายจากตระกูลชั้นสูงที่มาตกระกำลำบากในเมืองหยินปินนี้กัน
“ท่านปู่ อาอวี่เก่งจริงๆ ท่านว่าไหม” ฉู่เหยายิ้มถามด้วยความดีใจ
ฉู่เฟิงยิ้มและพยักหน้า ฉู่เหยาไร้เดียงสาจะตามเรื่องแบบนี้ทันที่ไหน ฉู่เฟิงมองหลินมู่อวี่อีกครั้งแล้วเอ่ยถาม “อาอวี่ เจ้าลองสกัดสมุนไพรตัวอื่นดูได้หรือไม่ อย่าง…ดอกสาลี่เหล็กนี่เป็นไง”
ดอกสาลี่เหล็ก เป็นสมุนไพรระดับสองแต่มีฤทธิ์แรง เปลือกนอกของมันแข็งเหมือนเหล็ก เวลาเก็บสมุนไพรนี้ ต้องขุดขึ้นมาทั้งราก เพราะพลั่วที่ใช้ในการเก็บสมุนไพรธรรมดานั้นไม่สามารถตัดลำต้นของมันให้ขาดได้ แถมสมุนไพรชนิดนี้ยังทำให้นักปรุงโอสถจำนวนมากรู้สึกอยากตาย การใช้ฝ่ามือบริสุทธิ์เพื่อลอกเปลือกมันออกเป็นฝันร้ายชัดๆ !
ดังน
