ฟ้าเริ่มมืด ฉู่เฟิงกลับมาในสภาพเนื้อตัวมอมแมม ตะกร้าไม้ไผ่บนหลังเต็มล้นไปด้วยสมุนไพร
ฉู่เหยาเล่าเรื่องที่หลินมู่อวี่รู้จักสมุนไพรให้ฉู่เฟิงฟังทันที แน่นอนว่าฉู่เฟิงดีใจเป็นอย่างมาก จึงตกลงรับหลินมู่อวี่เป็นศิษย์ตอนนั้นเลย ส่วนหวังหยิ่งจะขัดขวางอย่างไรก็ไร้ประโยชน์
ความจริงหลินมู่อวี่ดูออกว่าหวังหยิ่งผู้นี้ต้องแอบชอบฉู่เหยาอยู่เป็นแน่ เพียงแต่คนแบบนั้นจะคู่ควรกับฉู่เหยาที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาได้อย่างไร
ฉะนั้นจะให้เขาสมหวังไม่ได้
แสงดาวสาดลงมาที่สวนด้านหลัง ดอกจิตสันต์เปล่งประกายสะดุดตายามค่ำคืน นี่เป็นเอกลักษณ์ของดอกจิตสันต์ ที่จะบานและส่งกลิ่นหอมในยามราตรีเท่านั้น ทั่วทั้งสวนตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นของมัน ซึ่งช่วยทำให้จิตใจสงบ
ศิษย์ฝึกหัดกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ที่ลาน ท่องจำลักษณะเฉพาะของสมุนไพร หลินมู่อวี่และฉู่เหยาก็อยู่ด้วย
จู่ๆ หลัวไคศิษย์ที่มีอายุน้อยก็โพล่งขึ้น “อีกสามวันก็จะถึงวันประลองตำรับโอสถแล้ว ท่านอาจารย์ ร้านโอสถไป่หลิงของเราไม่มียาระดับสูง ก็จะไม่ไปร่วมงานเช่นนั้นหรือ”
ฉู่เฟิงถอนหายใจ “เฮ้อ ไม่ต้องไปหรอก…”
หวังหยิ่งเอ่ยขึ้น “ท่านอาจารย์ ได้ยินว่าศิษย์ของเจ้าสำนักห้างโอสถเสินอวี่ คุณชายฮว๋าหวันบุตรชายท่านเจ้าเมืองสำเร็จวิชาปรุงยาระดับห้าแล้ว ทั้งยังได้เลื่อนเป็นปรมาจารย์โอสถอย่างเป็นทางการอีกด้วย…”
ฉู่เฟิงตกใจ “เร็วขนาดนี้เชียว เด็กคนนั้นเพิ่งจะอายุแค่ยี่สิบสี่ปีเอง เด็กขนาดนี้ก็
