แต่จะไม่เลี้ยงพวกไร้ประโยชน์เด็ดขาด”
หลินมู่อวี่กลั้นความเกลียดที่มีต่อหวังหยิ่งไว้ พูดว่า “ศิษย์พี่อยากจะทดสอบข้าใช่หรือไม่”
“ถูกต้อง!”
หวังหยิ่งยิ้มอย่างเย็นชา และเอ่ยต่อว่า “หากเจ้าไม่ผ่านการทดสอบของข้า ก็ไม่มีความจำเป็นใดที่เจ้าจะอยู่ที่ร้านโอสถไป่หลิงนี้ เจ้าควรรู้ตัวและไสหัวไป!”
หวังหยิ่งหยิบเอาต้นหญ้าสีม่วงต้นหนึ่งออกมา แล้วถามว่า “นี่คืออะไร”
ฉู่เหยารีบพูด “ศิษย์พี่ใหญ่ นั่นมันสมุนไพรระดับสาม อาอวี่เป็นแค่มือสมัครเล่น ท่านทำแบบนี้มิแกล้งกันหรอกหรือ”
ในขณะที่ฉู่เหยาเป็นกังวล หลินมู่อวี่ก็พูดขึ้น “หญ้าใบฝัน”
“นี่…”
หวังหยิ่งคิดไม่ถึงว่ามือสมัครเล่นจะรู้จักชื่อสมุนไพรนี้ได้ เขาจึงหยิบพืชสีทองอีกต้นขึ้นมา แล้วถามว่า “แล้วต้นนี้ล่ะ”
ชัดเลยว่าสมุนไพรของที่นี่เหมือนกับข้อมูลที่อยู่ในเกมผู้พิชิต ความมั่นใจของหลินมู่อวี่เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน เขาตอบ “หญ้าไหมทอง สมุนไพรระดับสาม ที่อยู่ซ้ายมือของเจ้าก็คือเถาวัลย์อสรพิษ สมุนไพรระดับสาม ส่วนทางขวามือก็คือโสมโลหิต สมุนไพรระดับสาม ข้าตอบถูกหรือไม่!?”
ครานี้กลับกลายเป็นหวังหยิ่งที่ตะลึงตาค้าง
ฉู่เหยาเดินเข้าไป นางทั้งปลื้มปริ่มและโกรธในเวลาเดียวกัน จับมือของหลินมู่อวี่และเอ่ยกับหวังหยิ่งว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ อาอวี่เพิ่งมาถึงร้านโอสถไป่หลิง เหตุใดท่านต้องกลั่นแกล้งเขาแบบนี้ด้วย ท่านปู่กลับมาเมื่อใด ได้เห็นดีกันเป็นแน่!”
หวังหยิ่งไม่พูดอะไร เพีย
