บทที่ 487 ความไม่สบายใจของอั้งเซียว
สามวันต่อมา ณ เจียงตง นครหลวงเทียนอู๋
ลวี่หยางเบี่ยงจิตกลับคืนอย่างเงียบงัน ไม่เพียงได้ร่วมเป็นพันธมิตรกับจงกวงอย่างคาดไม่ถึง แต่ยังถือเป็นการบรรลุผลลัพธ์เกินเป้าหมาย หากกล่าวว่าทุกอย่างเป็นไปตามใจนึกย่อมไม่เกินเลย ทว่าอีกฟากหนึ่ง จิตใจของจักรพรรดิเจียโย่วกลับย่ำแย่ยิ่งนัก
‘หา? คนเล่าอยู่ที่ใด?’
ภายในตำหนักเทียนอู๋ จักรพรรดิเจียโย่วทอดพระเนตรออกไปยังฟากเจียงเป่ย เบี่ยงนิ้วคำนวณ กลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าท่าทีแสวงหาโอสถทองคำที่เคยรุนแรงประหนึ่งพายุ กลับกลวงเปล่าราวเสือกระดาษ แตะเพียงนิดเดียวก็ทะลุหาย
คลื่นกระแสนั้น คงอยู่ได้เพียงสามวันก็หายวับ
ทั้งจงกวงก็มิได้แสวงหาโอสถทองคำ นิกายศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ขยับใดๆ ราวกับกล่าวแก่ตนว่า “เรื่องใดล้วนมิได้เกิดขึ้น” ทำเอาจักรพรรดิเจียโย่วรู้สึกประหนึ่งกำปั้นอันแข็งแรงทุบลงในความว่างเปล่า
จะไม่แสวงหาแล้วหรือ?
“ไร้เหตุผลสิ้นดี… สมแล้วที่เป็นเจ้ามารร้าย!”
ต้องรู้ว่าการจะสกัดกั้นผู้อื่นมิให้แสวงหาโอสถทองคำ ตนถึงกับยอมมอบตำแหน่งขุนนางชั้นหนึ่งผู้บัญชาการเก้าประตูไปหนึ่งตำแหน่ง ทว่าบัดนี้กลับไม่มีการแสวงหาเกิดขึ้น เช่นนั้นที่ตนให้ไป ก็เท่ากับเสียเปล่าหรือ?
จักรพรรดิเจียโย่วแน่นอนว่าย่อมคิดเรียกลวี่หยางกลับมา เพื่อเพิกถอนตำแหน่งผู้บัญชาการเก้าประตูที่ตนเพิ่งพระราชทานไป ทว่าคำที่เอ่ยออกก็ราวกับน้ำที่สาด ไม่อาจเรียกคืนไ
