น…
หรือเจ้านี่จะมีอาจารย์เป็นปรมาจารย์ยุทธ์ที่เก่งกล้ากัน?
“นายคือโจวเฉิงจริงหรือเปล่าเนี่ย?”
ฉู่โม่วสะบั้นคอศัตรูตรงหน้าด้วยคมกระบี่ ก่อนจะหันไปมองโจวเฉิงพร้อมหัวเราะร่า “เห็นโอ้อวดตัวเองว่าเก่งนักอยากจะฆ่าฉันให้ตาย แต่พอมาให้ฆ่าจริง ๆ กลับไม่รู้ว่าฉันเป็นใครเนี่ยนะ?”
“แต่ไม่เป็นไรหรอก”
“ในเมื่อพวกเราต่างยังไม่รู้จักกันอย่างเป็นทางการ ฉันจะขอแนะนำตัวเองให้ ฉัน ฉู่โม่ว! คนที่นายอยากจะฆ่ายังไงล่ะ!”
ว่ายังไงนะ!
ได้ยินสิ่งที่ฉู่โม่วพูดออกมา ดวงตาของโจวเฉิงก็เปิดกว้างด้วยความไม่เชื่อ!
“เป็นไปได้ยังไงกัน!?”
เขาอุทาน “ก… แกคือฉู่โม่วจริง ๆ งั้นเหรอ!? ทำไมถึงเก่งขึ้นได้เร็วขนาดนี้? นี่มันเป็นไปไม่ได้!”
“อะไรเป็นไปไม่ได้ล่ะ?”
เด็กหนุ่มพูดเสียงเย็น “โลกนี้เต็มไปด้วยสิ่งเหนือความคาดหมาย อย่าเอาแต่มองอะไรในกะลาสิ เปิดตาเปิดใจ แล้วนายจะรู้เหมือนกันว่าโลกนี้มันกว้างใหญ่แค่ไหน!”
ฟังคำเย้ยหยั่นของอีกฝ่าย โจวเฉิงก็บันดาลโทสะขึ้นมาอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้ราว ๆ หนึ่งเดือน เขาได้ส่งเค่อเหนียนไปหาอีกฝ่าย ถึงแม้ว่าฉู่โม่วจะฆ่าเค่อเหนียนด้วยตนเองและทิ้งศพเอาไว้ แต่ชายหนุ่มเลือกที่จะไม่มาฆ่าโจวเฉิงในทันที
บางทีอาจจะเป็นไปได้ว่า ตอนนั้นฉู่โม่วน่าจะแข็งแกร่งขั้นผู้ฝึก
