ยุทธ์แล้ว แต่ยังไม่ถึงขนาดเขา จึงยังไม่ลงมืออะไรเพิ่ม
แต่ตอนนี้…
ทั้งกลิ่นอายและท่าทีของเจ้าหนุ่มคนนี้เปลี่ยนแปลงไปมาก เผลอ ๆ อาจจะไม่ได้ด้อยไปกว่าโจวเฉิงเลยด้วย!
ดีไม่ดีฉู่โม่วอาจจะเก่งกว่าด้วยซ้ำ!
เรื่องแบบนี้จะให้เชื่อได้อย่างไรกัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายยังเป็นคนที่ไม่สามารถฝึกวรยุทธ์ได้อยู่เลยแท้ ๆ แต่ในเวลาสั้น ๆ หลังจากที่ได้ฝึกฝน ก็สามารถทลายขีดจำกัดของร่างกายได้อย่างเร็ว และในตอนนี้กำลังพัฒนาขึ้นมาในระดับที่บางคนต้องใช้เวลาฝึกวรยุทธ์อยู่หลายปีแล้ว!
“ภายนอกฐาน ที่นั่นมีสมบัติโบราณถูกเก็บซ่อนไว้…”
จู่ ๆ โจวเฉิงก็คิดถึงเรื่องนี้ได้
“ใช่! ต้องใช่แน่ ๆ! มีเพียงสมบัติโบราณที่อัดแน่นไปด้วยพลังแห่งโลกและสวรรค์ที่ฉันเพิ่งค้นพบไม่นานนี้แน่ ๆ ที่จะมีพลังที่ทำได้ถึงขนาดนี้!”
“น่าเสียดายจริง ๆ!”
“ถ้าฉันรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ตอนนั้นฉันคงไม่ส่งเค่อเหนียนไปแล้วจัดการแกด้วยตัวเองตั้งแต่แรกก็ดี!”
คิดได้ดังนั้น ภายในใจของโจวเฉิงก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา
แต่ตอนนี้มันสายไปแล้วที่จะมามัวเสียใจ!
ทั้งสองฝ่ายกระตุ้นพลังในร่างกายกันแล้ว ดูท่าการต่อสู้ในครั้งนี้จะไม่จบลงจนกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งล้มตายกันไปก่อนแน่ ๆ!
ก่อนทุกอย่างจะเริ่มต้นขึ้น สีหน้าที่เยือกเย็นของโจวเฉิงหันมอง
