ดยตรง
และนับจากวันนั้น
นี่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วที่เขาออกมาเพื่อฝึกฝน
เรื่องราวตลอดหนึ่งเดือนนี้ เต็มไปด้วยการต่อสู้มากมายจนฉู่โม่วเริ่มจะลืมการใช้ชีวิตภายในฐานไปแล้ว
…
ช่วงกลางวัน
ฐานลู่หยาง บริเวณประตูทางเข้า
ในที่สุดฉู่โม่วก็เดินมาถึงที่ฐานเสียที
การที่ต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ภายในหนึ่งเดือนนั้น มันทำเอาตัวเขาในตอนนี้เปรอะเปื้อนไปทั้งตัว แม้แต่เสื้อผ้ายังฉีกขาดอย่างกับคนป่า คิด ๆ ดูแล้วมันก็เป็นสภาพที่น่าอับอายอยู่เหมือนกัน
ทว่าผู้ฝึกยุทธ์ที่คอยดูแลประตูฐานนั้นไม่ได้หยุดเขาแต่อย่างใด ตรงกันข้าม คนเหล่านั้นกลับโค้งให้กับฉู่โม่วด้วยความเคารพด้วย
ณ โลกใบเดิมที่ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
การที่ใครคนหนึ่งสามารถออกไปใช้ชีวิตอยู่ในป่าเป็นเวลานาน ๆ และสามารถกลับเข้ามาได้อย่างปลอดภัย นั่นหมายความว่าเขาคนนั้นจะต้องเป็นตัวตนที่กล้าแกร่งอย่างแน่นอน
และเพราะการมีอยู่ของเหล่าผู้ฝึกยุทธ์เหล่านี้ มนุษยชาติจึงสามารถเอาชีวิตรอดท่ามกลางอสูรร้ายนับหมื่นพันหลากชนิด และทวงคืนพื้นที่ของตนกลับมาได้
ใช่แล้ว
เพราะแบบนี้เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่เสียสละเพื่อพวกตนจากการรุกรานของอสูร พวกเขาสมควรได้รับความเคารพจากมนุษย์คนอื่นทุกคน
ฉู่โม่วเองก็ได้รับเกียรติในฐานะผู้ฝึกยุทธ์จากพวกเขาเช่นกัน
หลังจากที่กลับเข้า
