ไปในฐานแล้ว
บ้านคือจุดหมายเดียวที่ฉู่โม่วมุ่งหน้าไป
ทันทีที่เข้าบ้านได้ เขาก็ไม่รอช้าที่จะรีบอาบน้ำแล้วมุดหน้าเข้าหาเตียงนุ่ม ๆ ที่ห่างหายไปนาน
เมื่อไหร่ที่เช้าวันรุ่งขึ้นมาถึง เขาจะรีบตรงไปยังย่านยุทธภัณฑ์ต่ออย่างไม่รีรอ
…
ภายในโถงภารกิจ
ซูเสี่ยวเสี่ยวคอยจ้องมองไปยังด้านนอกตลอด แววตาของเธอเป็นประกายทุกครั้งที่เห็นเหล่าผู้ฝึกยุทธ์เดินเข้ามา
แต่เมื่อพบว่าผู้ที่เข้ามานั้นไม่ใช่ผู้ที่เธอกำลังรออยู่ แววตาที่สดใสก็จะริบหรี่ลงไปอีก
“สาวน้อย อย่ารอเลย เขาไม่กลับมาหรอก”
“นี่มันก็เดือนหนึ่งแล้วนะ ถ้าเขาจัดการเจ้าอสรพิษสองหัวนั่นได้จริง ๆ เขาคงจะกลับมาตั้งนานแล้ว”
“ยังไงซะอสรพิษสองหัวก็เป็นถึงสัตว์อสูรระดับ 2 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายอยู่แล้ว ถ้าถูกกำจัดได้ง่าย ๆ มันคงไม่มีทางมีชีวิตรอดมาถึงตอนนี้ได้หรอก!”
“หรือบางทีเจ้านั่นอาจจะลืมเรื่องของเธอไปแล้วก็ได้”
ความหวังของเด็กสาวถูกย่ำยีด้วยกาลเวลา
ใบหน้าที่เศร้าหมองของเธอทำเอาผู้ฝึกยุทธ์หลาย ๆ คนที่ไม่สามารถทนใจดำได้ต้องรีบเข้ามาปลอบ
หนึ่งเดือนมานี้
ซูเสี่ยวเสี่ยวเอาแต่เฝ้ารออยู่ที่นี่ตลอดเวลา เธอคาดหวังว่าฉู่โม่วจะกลับมาทุกวัน และนำหัวใจของอสรพิษสองหัวมามอบให้
แต่ยิ่งเธอคาดหวังมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งสิ้นหวังมากเท่านั้น
เวลาที่ล่วง
