เลยมา มันยิ่งทำให้อาการแม่เลี้ยงของเธอยิ่งทรุดลงไปมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอทำได้แต่รอคนที่รับความหวังของตนเอง โดยไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่
‘เขาลืมจริง ๆ เหรอ…’
‘หรือว่า…’
‘เขาตายอยู่ในป่าไปแล้ว?’
ความคิดนี้จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาในหัวของเธอ
‘ไม่มีทางน่า!’
เด็กสาวกัดริมฝีปากตนเองเพื่อไล่ความคิดแย่ ๆ ออกไป เธอเติมความมั่นใจให้แววตาขณะฮึดหวังขึ้นมาใหม่ “ไม่มีทางเด็ดขาด! เขาจะต้องกลับมา! แล้วก็จะต้องเอาหัวใจอสรพิษกลับมาให้ด้วยอย่างแน่นอน!”
รอบ ๆ ตัวเธอ…
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่เห็นดังนั้น ก็ได้แต่ส่ายหน้าและทอดถอนหายใจให้เธอ
ซูเสี่ยวเสี่ยวกำลังหนีความจริง เพราะลึก ๆ แล้ว เธอก็คิดแบบเดียวกับที่คนอื่น ๆ คิดนั่นแหละ
มันเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนแล้วที่เขาคนนั้นรับภารกิจของเธอไป และตลอดเวลาที่ผ่านมายังไม่มีร่องรอยของเขาที่กลับมายังโถงภารกิจแห่งนี้เลย
ความเป็นไปได้มีเพียงสองอย่างเท่านั้น
ไม่ตายอยู่ในป่าใหญ่…
ก็เป็นการที่เขาไม่สามารถนำหัวใจอสรพิษกลับมาได้
การรอแบบไร้ความหวังเช่นนี้ มันไม่สามารถทำให้เธอคิดไปทางอื่นได้จริง ๆ
เธอไม่ได้ไม่เข้าใจที่คนอื่นพูด
ก็แค่…
ขณะที่เธอกำลังไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่คิดนั้นเอง
“สวัสดี ฉันมาส่งภารกิจ”
ความเศร้าที่กัดกินจิตใจถูกหยุดยั้งไว้ด้วยเ
