ญาณตรงหน้า ใช้พลังของธาตุสายฟ้าที่ปล่อยจากกำปั้นส่งร่างของสวี่กวงไปสู่เถ้าธุลีในหมัดเดียว
มันช่างเป็นหมัดที่น่ากลัว
ร่างของสวี่กวงระเบิดออกเป็นละอองเลือดและกระจายหายไปในอากาศ บางส่วนระเหยไปเพราะกระแสไฟฟ้าตกค้าง ในขณะที่บางส่วนกระจายถูกพัดหายไปตามลมเสมือนฝุ่น
และเพราะแบบนี้
่ร่องรอย’ ต่าง ๆ ของสวี่กวงก็จะหายสาบสูญไปด้วย
หลังจากที่ทำทุกอย่างที่ต้องทำเสร็จหมดแล้ว ฉู่โม่วก็อุ้มร่างของเฉินซีเวยขึ้นมาแล้วรีบออกจากที่นี่โดยไว
…
ภายในลำต้นของต้นไม้ขนาดใหญ่ ที่แห่งนี้มีโพรงไม้ที่ถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือมนุษย์อยู่
เฉินซีเวยลุกขึ้นมาช้า ๆ
“ฉัน… ยังไม่ตายงั้นเหรอ?”
เธอลืมตามองไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกไม่คุ้นเคยขณะที่ปากก็บ่นพึมพำเบา ๆ
ในความทรงจำของเธอ
เธอจำได้ชัดเจนว่าเธอถูกสวี่กวงทำให้บาดเจ็บหนักและกำลังจะโดนเขาปลิดชีพด้วยกระบี่
เพราะตอนนั้นเธอประคองสติไว้แทบจะไม่ได้แล้ว ทว่าภายในหัวกลับมีเสียงของใครบางคนตะโกนออกมา พร้อมกับร่างที่ค่อนข้างจะคุ้นตาวิ่งเข้ามาหาเธอ
หญิงสาวครุ่นคิดและพยายามนึกให้ออกว่าเจ้าของร่างนั้นจะเป็นใครได้บ้าง แต่สิ่งที่เธอคิดออก กลับไม่ใช่สิ่งที่เธอจะเชื่อได้นัก
“เป็นไปไม่ได้น่า…”
“เขายังทลายขีดจำกัดไม่ได้เลยด้วยซ้ำ… ไม่มีทางที่เขาจะมาอยู่ที่นี่หร
