หลังจากได้รับคำยืนยันจากฉู่โม่วแล้ว น้ำตาแห่งความสุขของซูเสี่ยวเสี่ยวก็ไหลอาบแก้มทันที เธอรีบพูดขึ้นมา “ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ ท่านผู้ปลุกพลัง! ขอบคุณมากเลยจริง ๆ!”
“ด้วยความยินดี”
ฉู่โม่วตอบกลับ
ซูเสี่ยวเสี่ยวไม่รอช้าที่จะพาฉู่โม่วไปยืนยันรับภารกิจ
เมื่อทุกสิ่งอย่างเสร็จสิ้นแล้ว ฉู่โม่วจึงเดินออกจากย่านยุทธภัณฑ์ไป
“มีคนรับภารกิจนั่นไปจริง ๆ เหรอ?”
“หวังว่าคงไม่ใช่ไอ้โง่ที่ไม่รู้อะไรหรอกนะ!”
“อสรพิษสองหัวเป็นสัตว์อสูรระดับ 2 แค่คิดจะปราบมันก็หืดขึ้นคอแล้ว ลืมเรื่องผ่าเอาหัวใจของมันออกมาได้เลย ทำไมมนุษย์เราต้องยอมเอาตัวไปเสี่ยงเพื่อแลกกับไข่สัตว์อสูรที่ฟักไม่ได้นั่นด้วยนะ ไม่เห็นจะคุ้มค่าตรงไหนเลย เฮ้อ!”
“หรือว่าบางทีเขาก็แค่อยากจะช่วยเหลือคนอื่นหรือเปล่า?”
เอาเข้าจริง ภารกิจของซูเสี่ยวเสี่ยวนี้ก็ค่อนข้างเป็นที่รู้จักในหมู่ผู้ที่แวะเวียนมายังย่านยุทธภัณฑ์บ่อย ๆ อยู่เหมือนกัน
เพราะงั้นยามที่ภารกิจถูกรับไป มันจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่คนอื่นที่รู้ถึงความยากของมันจะแอบพูดคุยกันลับหลัง
และในอีกมุมหนึ่งของย่านยุทธภัณฑ์
หญิงสาวคนหนึ่งที่มีรูปร่างสูงโปร่งอายุราว ๆ สิบแปดถึงสิบเก้าปีกำลังหยุด เพื่อดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในโถงรับภารกิจ
“คุณหนูคะ อยากให้ดิฉันไปห้ามชายหนุ่มคนนั้นไหมคะ?”
นอกจากเธอแล้ว ข้าง ๆ เธอก็มีสตรีสูงวัยกำลังกระซิบกระซาบอยู่ด้วย
