ทุกคนต่างก็มองว่าไข่สัตว์อสูรที่เธอนำมาเป็นของรางวัลนั้นไม่สามารถฟักได้แล้ว เพราะขนาดเธอมาอยู่ที่นี่เกือบจะครึ่งเดือนแล้ว มันยังไม่มีวี่แววว่าไข่จะมีปฏิกิริยาอะไรเลย
การที่หมอที่รักษาแม่เลี้ยงของเธอนั้นบอกว่า ร่างกายที่ป่วยหนักนี้จะอยู่ได้อีกไม่นาน มันก็ยิ่งทำให้เด็กสาวไม่สามารถอ้อยอิ่งรอคนมารับงานของเธอไปได้…
“สวัสดี ภารกิจที่เธอว่านั่น ยังเปิดหาคนอยู่หรือเปล่า?”
ในขณะที่ซูเสี่ยวเสี่ยวกำลังจมอยู่กับความสิ้นหวังนั้นเอง น้ำเสียงที่นุ่มลึกก็ทลายกำแพงความเศร้าเข้ามาในโสตประสาทของเธอ
สาวเจ้าแหงนหน้ามองทันควัน และพบว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งกำลังยืนมองมาทางเธอด้วยท่าทีสุภาพ
ร่างบางหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบตอบรับเขา เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือปนความประหลาดใจเอาไว้ “ค่ะ ยังต้องการคนอยู่ค่ะ!”
นี่เป็นครั้งแรกเลยในรอบครึ่งเดือน ที่มีคนมาถามเธอเช่นนี้!
สิ่งนี้ทำให้เด็กสาวเริ่มมองเห็นความหวังขึ้นมาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังกลัวว่าตนเองอาจจะหูฝาดไปด้วย เพราะงั้นซูเสี่ยวเสี่ยวจึงถามกลับเพื่อความแน่ใจ “เอ่อ… คุณ… คุณอยากจะรับภารกิจของฉันจริง ๆ เหรอคะ?”
“แน่นอน”
คนคนนั้นคือฉู่โม่วที่กำลังพยักหน้า
เพราะสถานที่ที่เขากำลังจะไปในครั้งนี้ มันเป็นที่ที่มีข่าวลือว่าเคยพบเห็นอสรพิษสองหัวอาศัยอยู่ด้วย ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะรับคำขอของเธอไว้
