“น่าสงสารมาก”
“จะว่าไป ไข่สัตว์ที่เธอนำมันมาเป็นของรางวัลนั่น เห็นมีคนบอกว่าเธอเก็บมันมาตั้งแต่เธอยังเด็กเลยหรือเปล่า? นี่มันก็ตั้งสิบกว่าปีแล้วนะ ยังไม่ฟักอีกเหรอ? หรือว่ามันจะเป็นตัวอะไรที่ยิ่งใหญ่กันนะ?”
“นี่นายเองก็เพ้อเจ้อเหมือนกันนะเนี่ย มันจะเป็นไข่อะไรได้อีกนอกจากไข่สัตว์ทั่ว ๆ ไป? ถ้าเป็นของดีจริง ๆ นายคิดว่ามันจะอยู่กับเธอมาจนถึงตอนนี้เหรอ?”
“เห็นด้วย!”
ผู้ปลุกพลังหลาย ๆ คนเริ่มพูดคุยกันเอง
ซึ่งเรื่องเหล่านี้ล้วนเข้ามาในหูฉู่โม่วทั้งหมด และมันทำให้แววตาของเขาเกิดความสนใจในตัวเด็กสาวขึ้นมาเล็กน้อย
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้ว เขาก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหาเธอ
…
ซูเสี่ยวเสี่ยวทรุดนั่งลงไปกับพื้นด้วยความผิดหวัง
อาการป่วยที่หนักหนาสาหัสของแม่เลี้ยงของเธอนั้น หมอที่ทำการรักษาบอกเอาไว้ว่า มีเพียงหัวใจของอสรพิษสองหัวเท่านั้นที่จะสามารถรักษาได้
แต่ก็อย่างที่เหล่าผู้ปลุกพลังได้พูดกันเอาไว้ ว่าอสรพิษสองหัวนั้นดุร้ายและหาตัวยากมาก ๆ
แถมเธอไม่ได้มีของรางวัลที่ดูน่าสนใจขนาดที่จะขอร้องความช่วยเหลือจากผู้ฝึกยุทธ์ที่ทรงพลังมาจัดการให้ เธอมีเพียงไข่สัตว์อสูรที่ตนเก็บมาได้ตั้งแต่สมัยยังเด็ก และหวังว่าจะมีใครสักคนช่วยเธอเพื่อแลกกับไข่ใบนี้เท่านั้น
ดังนั้นแล้วเธอจึงถือว่าน่าสงสารมาก ๆ
