ทุกครั้งที่กลับมาถึงบ้าน เธอจำเป็นต้องให้กำลังใจตนเองก่อนที่จะก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน ต้องทำให้ตนเองดูเยือกเย็นและไม่ไหวติงกับสิ่งที่จะต้องพบเจอใด ๆ ทั้งสิ้น
ผิดกับตอนนี้… เธออยากจะกลับบ้านเสียเหลือเกิน
หลังจากวางเนื้อลงแล้ว เฉินซีเวยก็ไปล้างมือให้ดีแล้วกลับมานั่งที่โต๊ะอาหาร
อาหารเหล่านี้ยังอุ่น ๆ อยู่
เธอรู้ว่าฉู่โม่วคงจะกินเสร็จไปก่อนหน้าแล้ว และการที่อาหารเหล่านี้ยังอุ่นอยู่นั้น ก็แสดงให้เห็นว่าฉู่โม่วค่อนข้างเป็นห่วงเธอในเรื่องนี้ บางทีเขาอาจจะพึ่งเริ่มทำอาหารไว้ตอนที่คิดว่าเธออาจจะกำลังกลับบ้านก็เป็นได้ เพราะงั้นเมื่อเธอมาถึงบ้าน เธอถึงได้มีอาหารสดใหม่เช่นนี้ไว้ให้ทาน
แม้ฉู่โม่วจะไม่ได้พูดอะไรเรื่องนี้
แต่เฉินซีเวยก็พอจะรู้สึกได้
นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอรู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงของฉู่โม่ว แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นเพียงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น เรื่องเล็กน้อยที่ทำให้เฉินซีเวยรู้สึกใจเต้นแรงมาก ๆ
อย่างไรเสีย
เมื่อเทียบกับฉู่โม่วคนก่อนแล้ว เขาในตอนนี้ดีกว่าเป็นไหน ๆ
ทุกครั้งที่รู้สึกเช่นนี้ มันก็ยังรู้สึกเหมือนอยู่ในฝันตลอด
ความฝันที่เธอไม่อยากจะตื่นขึ้นมา
เมื่อทานอาหารเสร็จ
เฉินซีเวยก็เก็บถ้วยเก็บชามไปล้างก่อนจะกลับมาพักสักครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไปที่ห้องฝึกฝนอีกครั้งเพื่อเริ่มทำการฝึกฝนต่อ
ตอนนี้เหลืออีกไม่ถึงหนึ่งเดือนแล้วก่อนที่ภารกิจไล่ล่าทั้งสถาบันจะเริ่ม!
