ฟังแบบนั้นแล้วเค่อเหนียนก็พยักหน้า “เข้าใจแล้วครับ ผมจะไปตามหาตัวเด็กคนนี้ให้เดี๋ยวนี้เลย!”
เมื่อเห็นว่าโจวเฉิงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาจึงถอยออกจากจุดนั้นไป
หลังจากที่เขาจากไปแล้ว
โจวเฉิงผู้ที่ยังอยู่ในห้องก็ไม่สามารถอดกลั้นความโกรธของตนไว้ได้อีกต่อไป เขากำหมัดแน่นและต่อยลงไปที่โต๊ะอย่างแรง
ด้วยเสียงตู้มเพียงครั้งเดียว โต๊ะไม้ตัวแกร่งก็กลายเป็นฝุ่นได้ในพริบตา
โจวชี่ลูกชายของเขาได้จากเขาไปแล้ว พวกเขาพลัดพรากจากกันด้วยความตายที่ไร้การหวนคืน
นอกจากความเศร้าโศกที่มีต่อเหตุการณ์นี้ มันก็ไม่มีอะไรสามารถทำเพื่อลูกชายของตนได้อีก
แล้วอีกอย่าง…
ตอนนี้เรื่องของสมบัติลับเองก็สำคัญไม่แพ้กัน!
เขาไม่สามารถมองข้ามเรื่องนี้ไปได้!
“ฉู่โม่ว…”
ด้วยชื่อที่พึมพำอยู่บริเวณริมฝีปากของตนเอง แววตาของโจวเฉิงก็แสดงให้เห็นถึงความแค้นเคืองอย่างชัดเจน
…
“ฉันกลับมาแล้ว”
เฉินซีเวยแบกถุงที่เต็มไปด้วยเนื้อสัตว์อสูรถุงใหญ่ไว้ให้มั่น แล้วเปิดประตูเดินเข้ามาภายในบ้าน
ทว่าเพียงแค่กวาดตามอง เธอก็พบว่าบนโต๊ะมีอาหารมากมายถูกวางไว้อยู่แล้ว
จริง ๆ มันเริ่มมาตั้งแต่วันก่อน ๆ ที่ถ้าหากฉู่โม่วอยู่บ้าน เขาจะคอยทำอาหารเอาไว้รอเธอกลับมาเสมอ
แรก ๆ นั้นเธอก็ประหลาดใจ
แต่ตอนนี้เฉินซีเวยเริ่มจะชินกับมันแล้ว
หากเป็นเมื่อก่อน
