ด้านบนผนังถ้ำมีหินงอกหินย้อนยื่นแหลมออกมาทุกหนแห่ง จนไร้ซึ่งทางเดินต่อและไม่มีวี่แววจะพบสิ่งใด
แม้จะเห็นสภาพหนทางเบื้องหน้าแล้ว สีหน้าของฉู่โม่วยังคงสงบนิ่ง เขายื่นมือไปจับหินงอกที่ยื่นมาจากผนังถ้ำ ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนกายไปข้างหน้ายิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
จนกระทั่ง
“เจอแล้ว!”
แววตาของฉู่โม่วเป็นประกายเมื่อเห็นว่าพื้นที่ด้านหน้านี้ดูจะมีบางอย่างซ่อนอยู่ จากการที่มันเป็นผนังถ้ำที่ไม่มีหินย้อยเหมือนจุดอื่น ๆ เขาไล่มองหาสิ่งแปลกปลอมก่อนจะไปสะดุดเข้ากับหินก้อนเล็ก ๆ ก้อนหนึ่งที่ยื่นออกมาบริเวณใกล้กัน
ชายหนุ่มใช้อณูแห่งชีวิตของตัวเองกระตุ้นหินก้อนนั้น ก่อนฝ่ามือของเขาจะถูกดูดจมเข้าไปในผนังถ้ำทันที!
สภาพตอนนี้ ราวกับว่าผนังหินตรงหน้ากำลังดูดกลืนเขาเข้าไปก็ไม่ปาน
ถึงกระนั้นแล้ว ฉู่โม่วไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ สิ่งนี้ค่อนข้างเป็นไปตามความคาดหมาย
เขาเดินตามแรงดูดนั้นไปโดยปราศจากความลังเล จนกระทั่งร่างจมเข้าไปภายใน
ดูเหมือนว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้ เดิมทีจะไม่ใช่หิน แต่เหมือนเมือกที่แข็งตัวเวลาโดนลมพัด และอ่อนตัวเมื่อโมเลกุลถูกทำให้สั่นคลอน คล้ายหลักการของหินหนืด และแม้ว่าด้านหลังเมือกเหลวนี้จะมืดขนาดไหน สายตาของฉู่โม่วก็สามารถมองเห็นได้ชัดเจน
ข้างหน้านั้น มีเพียงพื้นที่ขนาดเล็กราว ๆ สิบเมตรเท่านั้น
