?”
ไป๋เหวินมองไปยังหอค่ายกล แล้วมองลงไปยังช่องน้ำตะวันตก
“เลือดของสัตว์อสูรระดับสาม และเลือดของเด็กคนนั้น”
ใต้ช่องน้ำตะวันตก หลี่เฉินรู้สึกเสียวสันหลังอีกครั้ง
เขาไม่หันไปมอง
เพราะถ้าหัน แปลว่าเขารู้ตัว
เขาต้องแสดงเป็นเด็กบาดเจ็บที่สนใจแค่หนี
“อาซื่อ ดึงรองแม่ทัพเข้าไปลึกกว่านี้”
“แล้วเจ้า?”
“ข้าจะปิดทาง”
“เจ้าจะปิดด้วยอะไร”
หลี่เฉินมองกองซากไม้และเหล็กเหนือช่อง “ด้วยของที่ตกลงมา”
อาซื่อเข้าใจทันที “เจ้าจะทำให้ช่องถล่ม? แล้วเราจะออกยังไง”
“ช่องนี้เชื่อมไปท่อเก่า ถ้าจำแผนผังลานซากไม่ผิด มันออกไปหลังคลังเกลือ”
“แล้วถ้าจำผิด?”
“เราจะตายใต้ดิน เงียบกว่าตายข้างบน”
“ปลอบใจได้ห่วยแตกมาก”
หลี่เฉินไม่ตอบ เขากลับออกจากช่องครึ่งตัว แล้วใช้หอกสั้นระดับเหล็กดำงัดคานไม้ที่แตกร้าวด้านบน ความจริงแรงของเขาแทบหมดแล้ว หากไม่มีพรสวรรค์กล้ามเนื้อเหล็กระดับต่ำที่คงเหลือ เขาคงยกหอกไม่ขึ้นด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้เขายังพอทำได้
ทีละนิด
คานเริ่มขยับ
ด้านนอก หอค่ายกลกลางในที่สุดก็แตก
ลำแสงโลหิตทะลุม่านทองแดง กระแทกเสาค่ายกลหลัก เสาทองแดงสูงสิบจั้งระเบิดออกเป็นชิ้น ๆ ผู้ช่วยค่ายกลหลายคนถูกแรงระเบิดกลืนหาย เจ้าเมื
