่งหนึ่งลงมาทับหมาป่าได้
“เจ้าคิดจะฝังตัวเองไปด้วยหรือ”
“ถ้าท่านเร็วพอ ก็ไม่ต้องฝัง”
“แล้วถ้าข้าไม่เร็วพอ”
“เราก็ตายพร้อมกัน ฟังดูเป็นเกียรตินะ”
“ปากเสียจริง ๆ”
เซวี่ยหมิงหัวเราะสั้น ๆ เป็นครั้งแรก จากนั้นพุ่งเข้าหาหมาป่าเกราะกระดูกอีกครั้ง เขาไม่โจมตีจุดตาย แต่ใช้ท่อนหอกกระแทกเกราะกระดูกทีละจุด สะท้อนแรงแล้วถอย สะท้อนแรงแล้วถอย ล่อให้มันหันตาม
หมาป่าระดับสองไม่โง่ แต่มันกำลังถูกคำสั่งจากหมาป่ายักษ์ระดับสามบีบให้สนใจหลี่เฉิน เมื่อเห็นหลี่เฉินอยู่ใกล้เสาตอม่อ มันจึงยิ่งพุ่งเข้าไป
หลี่เฉินยืนพิงเสาตอม่อซ้าย หายใจหอบราวกับร่างจะพัง
เขายกมือเปื้อนเลือดขึ้นกวัก
“มาสิ ไอ้กระดูกหมา”
หมาป่าเกราะกระดูกพุ่งเข้าใส่
ความเร็วของมันเร็วเกินกว่าหลี่เฉินจะหลบด้วยร่างกายตอนนี้
แต่เขาไม่ได้คิดจะหลบเอง
จังหวะที่หมาป่าจะถึงตัว เซวี่ยหมิงโยนโซ่โลหะจากเกราะแขนระดับทองแดงของตนมาพันเอวหลี่เฉินแล้วกระชาก
ร่างหลี่เฉินถูกดึงหลุดจากตำแหน่งเดิมเสี้ยวลมหายใจก่อนเขี้ยวหมาป่างับถึง
หมาป่าเกราะกระดูกชนเสาตอม่อเต็มแรง
โครม!
เสาแตกร้าวหนัก แต่ยังไม่พัง
หลี่เฉินที่ถูกกระชากล้มลงข้างเซวี่ยหมิง กระอักเลือดอีกก้อน
“ยังไม
