่พอ!” เขาตะโกน
“เห็นแล้ว!”
เซวี่ยหมิงกัดฟัน ทิ้งท่อนหอกหักในมือ แล้วดึงแผ่นเกราะแขนซ้ายของตัวเองออก แผ่นเกราะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของเกราะเงินระดับทองแดงขั้นสูง มีค่ายกลสะท้อนแรงสลักอยู่
“เกราะแขนนี้ระเบิดได้ครั้งเดียว หลังใช้ ข้าเสียแขนซ้ายแน่”
หลี่เฉินมองเขา “ท่านบอกข้าทำไม”
“เพราะถ้าเจ้าคิดผิด ข้าจะตายแบบโง่ ๆ”
“ข้าไม่รับประกัน”
“เยี่ยม”
เซวี่ยหมิงหัวเราะอีกครั้ง แล้วโยนเกราะแขนให้หลี่เฉิน
“เจ้ารู้จุดอ่อนซากอสูร รู้มุมเสา รู้วิธีสกปรก เอาไปวาง”
หลี่เฉินรับเกราะแขนระดับทองแดงมา น้ำหนักของมันเกือบทำให้มือเขาหลุด แต่นัยน์ตากลับสว่างขึ้น
อุปกรณ์ระดับทองแดงขั้นสูง
ถ้าใช้เป็นระเบิดสะท้อนแรง…
เขาคลานไปทางเสาตอม่อในขณะที่หมาป่าเกราะกระดูกกำลังสะบัดหัวเพราะชนเสา เซวี่ยหมิงพุ่งเข้าไปขวางอีกครั้ง ใช้ร่างกายและแขนขวารับกรงเล็บแทนโล่
เกราะเงินบนแขนขวาแตก
เลือดพุ่ง
แต่เขายังไม่ถอย
บนกำแพง ไป๋เหวินมองภาพนี้ด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ
“รองแม่ทัพเซวี่ยยอมแลกมากเกินไปเพื่อเด็กคนหนึ่ง นี่ไม่เหมือนท่านเลย”
ไม่มีใครตอบเขา
เจ้าเมืองโม่เทียนฉือบนหอค่ายกลเองก็กำลังรั้งหมาป่ายักษ์จนเลือดไหลจากตาทั้งสองข้าง เขาเห็นภาพ
