ใต้สะพานผ่านค่ายกล แต่ไม่อาจช่วยได้มากกว่านั้น
“เซวี่ยหมิง…” ชายชรากัดฟัน “อย่าตายก่อนข้า”
หลี่เฉินวางเกราะแขนระดับทองแดงเข้าในรอยแตกของเสาตอม่อ เขาไม่มีพลังปราณเปิดใช้งานค่ายกล จึงใช้วิธีหยาบที่สุด
เลือด
เขากรีดฝ่ามือตัวเอง แล้วกดเลือดลงบนลายค่ายกลสะท้อนแรง
อุปกรณ์ของเซวี่ยหมิงตอบสนองต่อกลิ่นปราณเจ้าของได้ไม่เต็มที่ แต่เลือดสดและแรงสะเทือนจากเสาที่กำลังแตกทำให้ลายค่ายกลเริ่มสว่างวูบวาบ
[ตรวจพบอุปกรณ์ระดับทองแดงขั้นสูง]
[สามารถใช้เป็นตัวกลางกลืนพลังตกค้างได้]
[ต้องการกลืนหรือไม่]
หลี่เฉินใจสั่น
ถ้ากลืนพลังตกค้างจากเกราะ เขาอาจได้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับโลหะสะท้อนแรง
แต่ไป๋เหวินมองอยู่
เซวี่ยหมิงอยู่ตรงหน้า
ห้าม
หลี่เฉินกัดฟันจนเลือดไหล
“ไม่”
ระบบเงียบไป
เขากดเกราะแขนลึกเข้าไปในรอยแตก แล้วตะโกน “รองแม่ทัพ! ให้มันชนอีกครั้ง!”
เซวี่ยหมิงได้ยิน เขาถอยไปยืนหน้าเสาอีกครั้ง ร่างแทบยืนไม่มั่น
หมาป่าเกราะกระดูกเห็นโอกาส มันคำรามและพุ่งเข้าหาเขา
แต่คราวนี้ เซวี่ยหมิงไม่หลบ
เขาอ้าแขนขวา พรสวรรค์โลหะสะท้อนแรงระดับกลางถูกอัดเข้าสู่เกราะอกทั้งหมด แสงสีเงินแผ่จากอกไปยังแขน
“มา!”
หมาป่ากระแทกเขาเต
