หมาป่าเกราะดำระดับหนึ่งหกตัวกระโจนลงเนินคูน้ำราวกับธนูดำหกดอก
พวกมันไม่ได้วิ่งมั่วเหมือนสัตว์หิวโซ แต่แยกกันเป็นครึ่งวงกลมอย่างมีแบบแผน สองตัววิ่งเข้าซ้าย สองตัวเข้าขวา อีกสองตัวกดตรงกลางเพื่อบีบทางหนี ส่วนหมาป่าเกราะกระดูกระดับสองขั้นต้นด้านหลังไม่ได้เร่ง มันเดินช้า ๆ ราวกับมั่นใจว่าเหยื่อไม่มีทางรอด
หลี่เฉินเห็นรูปขบวนแล้วรู้ทันที
นี่ไม่ใช่สัญชาตญาณธรรมดา
เป็นคำสั่งฝูงจากหมาป่าเกราะดำยักษ์ระดับสามขั้นสูง
สัตว์อสูรระดับสูงใช้สัตว์อสูรระดับต่ำเหมือนนิ้วมือของมันเอง
“อาซื่อ คลานไปหลังตอม่อที่สอง” หลี่เฉินพูดเร็ว “อย่าออกจากเงาสะพาน ต่อให้ข้าถูกกัดลากไปก็อย่าโผล่หัว”
“ถ้าเจ้าโดนลากไป ข้าคลานไปช่วยก็ไม่ทันอยู่ดี” อาซื่อกัดฟันลากตัวเองถอย
“รู้ตัวก็ดี”
“เจ้าพูดเหมือนอยากโดนด่า”
“เก็บแรงไว้ด่าเมื่อรอด”
หลี่เฉินก้าวออกจากเงาสะพานครึ่งก้าว เลือดหมาป่าที่เขาป้ายไว้ทั่วตัวส่งกลิ่นแรงจนแม้แต่เขาเองยังแทบอาเจียน ผ้าคลุมขาดระดับหยาบปิดแขนซ้ายไว้หลวม ๆ มือขวากำหอกสั้นระดับเหล็กดำแน่น
เขาไม่สามารถกลืนพรสวรรค์ต่อหน้าคนบนกำแพงได้
ไม่สามารถให้ชายเสื้อคลุมขาวเห็นเส้นเลือดดำแดงหรือแสงระบบได้
ดังน
