ั้นการต่อสู้ครั้งนี้ต้องสกปรก ต้องเหมือนคนบาดเจ็บที่รอดด้วยความบ้าคลั่ง ไม่ใช่คนที่มีพลังเหนือธรรมชาติ
หมาป่าตัวแรกพุ่งมา
หลี่เฉินไม่แทงมัน เขาถีบซากศพคนงานที่ลอยอยู่ในคูน้ำใส่หน้ามันก่อน ซากเปียกเลือดกระแทกปากหมาป่าจนมันเสียจังหวะเพียงเสี้ยวลมหายใจ หลี่เฉินใช้หอกแทงเข้าใต้รักแร้ของมัน ตรงช่องว่างเกราะที่เขารู้จากการชำแหละซากมาหลายปี
ฉึก!
หอกจมเข้าไปไม่ลึกพอจะฆ่า แต่พอทำให้มันร้องและชะงัก
หมาป่าตัวที่สองเข้าจากขวา หลี่เฉินทิ้งหอกทันที กลิ้งลงไปในน้ำเสียสีแดง กรงเล็บเฉี่ยวผ่านหลังจนแผลเก่าปริอีกครั้ง เขาคว้าตะขอเหล็กระดับหยาบที่ยังห้อยอยู่กับเอว เหวี่ยงเกี่ยวคอหมาป่าตัวแรก แล้วดึงสุดแรงให้มันชนตัวที่สอง
โครม!
สัตว์อสูรทั้งสองกลิ้งทับกัน
คนบนกำแพงที่มองลงมาเห็นเพียงเด็กเก็บซากเปื้อนเลือดใช้ซากศพ น้ำเสีย และเครื่องมือชำแหละเอาชีวิตรอดอย่างทุลักทุเล
ดี
ให้เห็นแบบนั้นแหละ
หมาป่าอีกสี่ตัวเข้ามาพร้อมกัน
คราวนี้หลี่เฉินไม่มีทางหลบหมด
เขาปล่อยให้ตัวหนึ่งกัดไหล่ขวาที่มีแผลเดิม ใช้พรสวรรค์กล้ามเนื้อเหล็กระดับกลางชั่วคราวบีบกล้ามเนื้อกันไม่ให้เขี้ยวฉีกกระดูก แล้วกระแทกหัวตัวเองใส่จมูกมัน
