อย่างแรง
หน้าผากเขาแตก
จมูกหมาป่าก็แตก
เลือดทั้งสองฝ่ายสาดใส่กัน
หมาป่าอีกตัวกัดเข้าข้างเอว หลี่เฉินเจ็บจนแทบหมดสติ เขาใช้มีดสั้นระดับเหล็กดำที่เก็บจากศพทหารแทงเข้าหูมันซ้ำ ๆ จนมันปล่อยปาก
เขาดูเหมือนคนบ้า
และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการให้ทุกคนเห็น
บนกำแพงชั้นกลาง ชายเสื้อคลุมขาวหรี่ตา
“น่าสนใจจริง ๆ ร่างกายแบกรับบาดแผลระดับนี้ได้อย่างไร”
รองแม่ทัพเซวี่ยหมิงที่อยู่กลางสนามรบไม่มีเวลามอง เขากำลังปะทะกับหมาป่าเกราะดำยักษ์ระดับสามขั้นสูง หอกเงินระดับทองแดงในมือของเขาแตกเป็นรอยแล้ว เกราะเงินระดับทองแดงขั้นสูงบนอกยุบไปครึ่งหนึ่ง
หน่วยเงินดำสิบสองคนเหลือเพียงเจ็ด
ศพของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงห้าคนนอนกระจัดกระจายรอบเท้าหมาป่ายักษ์ บางคนถูกกัดครึ่งตัว บางคนถูกหางฟาดจนเกราะเหล็กดำบิดเหมือนกระดาษ
เซวี่ยหมิงตะโกน “โล่ซ้าย! กดขามัน! อย่าให้มันหันไปทางคูน้ำ!”
ทหารสองคนยกโล่ระดับเหล็กดำขั้นสูงกระแทกเข้าขาซ้ายของหมาป่ายักษ์ ค่ายกลบนโล่สว่างวาบ แต่แรงสะท้อนทำให้แขนของทั้งคู่หักพร้อมกัน พวกเขากัดฟันไม่ปล่อยโล่
เซวี่ยหมิงใช้จังหวะนั้นพุ่งขึ้นบนซากประตูเหล็ก กระโจนขึ้นสูง หอกเงินในมือรวมแสงเป็นปลาย
