ชายเสื้อคลุมขาวบนกำแพงชั้นกลางมองลงมายังใต้สะพานหินแตก
ระยะห่างเกินร้อยจั้ง ฝุ่นควัน เลือด ฝนแดง และเงามืดจากสะพานควรปิดบังทุกอย่างได้ แต่หลี่เฉินกลับรู้สึกเหมือนสายตาคู่นั้นแทงทะลุเสื้อผ้า ทะลุผิวหนัง และกำลังพยายามแหวกเข้าไปดูสิ่งที่ซ่อนอยู่ในกระดูกของเขา
ความรู้สึกนั้นทำให้ขนท้ายทอยลุก
ไม่ใช่เพราะพลังของชายคนนั้นสูงส่งกว่ารองแม่ทัพชุดเกราะเงิน ตรงกันข้าม กลิ่นอายของเขาอยู่เพียงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงเท่านั้น ต่ำกว่ารองแม่ทัพระดับนักรบปลุกพลังขั้นกลางมาก แต่สายตาของเขากลับน่ากลัวยิ่งกว่าอาวุธ
มันเป็นสายตาของคนที่ไม่ได้มองมนุษย์เป็นมนุษย์
เป็นสายตาของคนที่มองร่างกายคนอื่นเหมือนโครงสร้างที่ถอดประกอบได้
หลี่เฉินกดร่างอาซื่อลงต่ำกว่าเดิม
“อย่าขยับ”
อาซื่อหอบหายใจอยู่ข้างกาย ขาขวาของเขาถูกมัดหยาบ ๆ ด้วยผ้าขาด เลือดยังคงซึมออกมาเป็นจังหวะ “มันเห็นเราไหม”
“ไม่แน่”
“คำว่าไม่แน่ของเจ้าฟังแล้วแย่กว่าคำว่าเห็นอีก”
หลี่เฉินไม่ตอบ เขาดึงหอกสั้นระดับเหล็กดำที่แย่งจากทหารมากอดไว้กับอก มือขวายังพอใช้ได้ แต่แขนซ้ายแทบเป็นเศษเนื้อห้อยอยู่ข้างลำตัว พรสวรรค์กล้ามเนื้อเหล็กระดับกลางชั่วคราวยังแ
