ผ่า?”
หลี่เฉินหันไปมองเขา ดวงตาเย็นจนทำให้อาซื่อเงียบลงทันที
“ฟังข้าให้ดี ตั้งแต่นี้ไป ถ้าใครถามว่าในท่อเกิดอะไรขึ้น เจ้าบอกว่าข้าโดนเลือดอสูรสาดใส่ แล้วร่างกายเกิดการตื่นพรสวรรค์ผิดปกติ เข้าใจไหม”
“แต่เจ้า…”
“ไม่มีแต่” หลี่เฉินกดเสียงต่ำ “ถ้าเจ้าพูดเรื่องเสียงในหัว เรื่องแสงสีดำ หรือเรื่องที่ข้าแตะซากแล้วแข็งแรงขึ้น เราสองคนจะไม่ได้ตายสบาย ๆ แบบถูกหมาป่ากัด พวกมันจะจับข้าขึ้นเตียงเหล็ก ผ่าแขน ผ่าหัวใจ แหวกกระดูก แล้วถามว่าข้ากรีดร้องได้กี่แบบ ส่วนเจ้าจะถูกลากไปเป็นพยาน หรือถูกปิดปาก”
อาซื่อหน้าซีดลงอีก
ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเสียเลือด
“ข้า… ข้าเข้าใจแล้ว”
“พูดให้ข้าฟัง”
“เจ้ารอดเพราะเลือดอสูรสาดใส่ แผลหนักเกินไป พรสวรรค์ร่างกายตื่นแบบไม่สมบูรณ์ ข้าไม่เห็นอะไรอื่น”
หลี่เฉินพยักหน้า
“จำไว้ ถ้าจำไม่ได้ ข้าจะตบให้จำ”
“ตอนนี้เจ้าตบข้า ข้าอาจตายจริง”
“งั้นอย่าให้ต้องตบ”
บนกำแพงชั้นกลาง รองแม่ทัพชุดเกราะเงินยกมือขึ้นอีกครั้ง ลูกศรปราณระดับเหล็กดำจากทหารบนกำแพงตกใส่ฝูงชนชั้นนอกที่พยายามปีนขึ้นมา เสียงร้องโหยหวนดังผสมกับเสียงคำรามของหมาป่าเกราะดำ ฝนเลือดยิ่งตกหนักขึ้นจนพื้นนอกกำแพงกลายเป็นโคลน
