“น่าสนใจ” เขาพึมพำ
รองแม่ทัพเซวี่ยหมิงตะโกนจากสนามรบ “ทุกคน ถอยจากแนวคูน้ำ! สัตว์อสูรกำลังเรียกฝูง!”
หมาป่ายักษ์คำราม
เสียงคำรามนั้นไม่ดังเท่าครั้งก่อน
แต่มันลึกกว่า
เหมือนคำสั่งที่ส่งผ่านเลือด
ทั่วฐาน หมาป่าเกราะดำระดับหนึ่งที่กำลังกัดกินผู้คนหยุดพร้อมกัน แล้วหันหัวไปยังทิศเดียว
ใต้สะพานหินแตก
อาซื่อเห็นฝูงหมาป่าหันมาพร้อมกันก็แทบหยุดหายใจ
“หลี่เฉิน…”
หลี่เฉินกำหอกแน่นจนเลือดซึมจากฝ่ามือ
ระบบต้องเป็นความลับ
แต่ตอนนี้สัตว์อสูรทั้งฝูงเหมือนรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้
เขาเหลือบมองอาซื่อที่ขาหัก มองแผลแขนซ้ายของตัวเอง มองฝูงชนที่ถูกยิงอยู่หน้ากำแพง และมองผู้แข็งแกร่งของฐานที่กำลังสู้กับสัตว์อสูรระดับสามโดยไม่มีเวลาสนใจเด็กเก็บซากสองคน
ถ้ารอความเมตตา เขาตาย
ถ้าใช้ระบบต่อหน้าใคร เขาก็อาจตายยิ่งกว่า
หลี่เฉินสูดหายใจลึก แล้วคว้าซากผ้าคลุมเปื้อนเลือดจากศพทหารข้างคูมาคลุมแขนซ้ายของตน มันไม่ใช่อุปกรณ์วิเศษ เป็นแค่ผ้าขาดระดับหยาบ แต่พอปิดแผลและปิดเส้นเลือดดำแดงที่ยังเต้นผิดปกติได้
“อาซื่อ ตั้งแต่นี้ไป เจ้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”
“ข้าเห็นแค่ว่าเรากำลังจะตาย”
“ดี เห็นแค่นั้นพอ”
ฝูงหมาป่าเกราะดำร
