หลุมชำแหละถล่มลงมาเหมือนปากนรกปิดตัว
หินแตก ซากสัตว์อสูร กล่องเหล็ก โซ่แขวน และเลือดข้นสีดำแดงไหลทะลักลงมาพร้อมกัน หลี่เฉินเห็นกรงเล็บของหมาป่าเกราะดำยักษ์ตะปบผ่านปากหลุมลงมาเพียงเสี้ยวลมหายใจ ก่อนทุกอย่างจะกลายเป็นฝุ่น ควัน และแรงกระแทกมหาศาล
เขาไม่คิด
เขาพุ่งไปหาอาซื่อ
กล้ามเนื้อทั่วร่างกรีดร้องเพราะการฝืนใช้งานหลังกลืนพรสวรรค์ซ้ำ แต่หลี่เฉินไม่สน เขาใช้ไหล่ขวากระแทกแผ่นไม้ที่ทับขาอาซื่อ เสียงกระดูกไหล่ของเขาลั่นกรอบ ความเจ็บแล่นขึ้นสมองจนภาพตรงหน้าเกือบดับ แต่แผ่นไม้ขยับออกเล็กน้อย
“ออกมา!” หลี่เฉินคำราม
อาซื่อพยายามดึงขาที่บิดผิดรูปออก ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อและน้ำตา “ข้า… ข้าออกไม่ได้!”
หินก้อนหนึ่งตกลงมาเฉียดหัวทั้งคู่ หลี่เฉินก้มหลบแล้วใช้ตะขอเกี่ยวแผ่นไม้ ดึงสุดแรง กล้ามเนื้อแขนซ้ายที่ฉีกอยู่แล้วปริออกอีกครั้ง เลือดพุ่งเป็นสาย
[คำเตือน: แขนซ้ายเสียหายรุนแรง]
“หุบปาก!” หลี่เฉินตะคอกใส่เสียงในหัวอย่างไม่รู้ตัว
อาซื่อชะงัก “ข้าไม่ได้พูด…”
“ไม่ได้ด่าเจ้า!”
หลี่เฉินกระชากตะขออีกครั้ง แผ่นไม้พลิกออกในที่สุด เขาคว้าคอเสื้ออาซื่อแล้วลากออกจากใต้กองซาก ทั้งสองกลิ้งลงไปในร่องเลือด
