ด้านข้างพอดีก่อนเศษกำแพงขนาดใหญ่ตกทับจุดเดิม
ตูม!
แรงสั่นสะเทือนซัดทั้งคู่กระเด็นไปชนผนังหลุม
อาซื่อไอเป็นเลือด ใบหน้าขาวราวคนตาย “ข้า… ขา…”
หลี่เฉินก้มมอง ขาขวาของอาซื่อหักผิดรูป กระดูกแทงทะลุเนื้อออกมา เห็นแล้วคนธรรมดาคงอาเจียน แต่สำหรับเด็กเก็บซากอย่างหลี่เฉิน มันยังพอมีทางรอด ถ้าเลือดไม่หมดก่อน
เขาฉีกชายเสื้อตัวเองมัดเหนือแผลแน่น
อาซื่อกัดฟันร้อง “เบาหน่อยสิวะ!”
“อยากขาดขาหรืออยากตาย เลือกเอา”
“ข้าขอไม่เลือกได้ไหม”
“ได้ ถ้าเจ้าเป็นลูกท่านเจ้าเมือง”
อาซื่อหัวเราะออกมาเสียงสั่น แล้วไอเลือดอีกครั้ง
หลี่เฉินเงยหน้ามองปากหลุม ด้านบนหมาป่าเกราะดำยักษ์ระดับสามขั้นสูงกำลังถูกทหารยามและผู้ฝึกยุทธ์ของฐานล้อมโจมตี แสงปราณหลากสีระเบิดใส่เกราะดำของมัน แต่สัตว์อสูรตัวนั้นเคลื่อนไหวฉลาดเกินไป มันไม่ยืนรับการโจมตีเฉย ๆ มันใช้ซากประตูเหล็กเป็นโล่ ใช้หางกวาดคนบนกำแพง และทุกครั้งที่มันคำราม หมาป่าเกราะดำระดับหนึ่งก็จะเปลี่ยนทิศทางราวกับได้รับคำสั่ง
นี่ไม่ใช่สัตว์ป่าบ้าคลั่ง
นี่คือแม่ทัพ
หลี่เฉินจำภาพที่เห็นตอนกลืนพรสวรรค์ได้ คำสั่งในเลือดหมาป่าระดับต่ำไม่ใช่แค่ฆ่า แต่คือค้นหา
ค้นหาบางสิ่งท
