ี่มีกลิ่นเหมือนเขา
เขาอยากคิดว่าตัวเองเข้าใจผิด
แต่ดวงตาของหมาป่ายักษ์ที่มองลงมาในหลุมเมื่อครู่บอกชัดว่ามันไม่ได้สนใจคนอื่นเท่ากับเขา
“หลี่เฉิน…” อาซื่อพูดเสียงเบา “เจ้าเมื่อกี้… ทำได้ยังไง”
หลี่เฉินไม่ตอบทันที เขาลองกำหมัดขวา กล้ามเนื้อใต้ผิวแข็งขึ้นกว่าก่อนมาก แต่ทุกครั้งที่ใช้แรงจะมีความเจ็บแหลมแทงตามเส้นเอ็น เหมือนพลังใหม่นี้ไม่ใช่ของที่ร่างเขายอมรับโดยสมบูรณ์
ระบบให้พลัง
แต่ร่างกายต้องจ่าย
“ไม่รู้” เขาตอบในที่สุด “แต่ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป เราสองคนคงไม่ได้ตายเพราะหมาป่า”
อาซื่อกลืนน้ำลาย “ตายเพราะคน?”
“คนบางตัวแย่กว่าสัตว์อสูร”
ด้านบน เสียงแตรสั้นสามครั้งดังขึ้น
อาซื่อตาเบิก “สัญญาณถอยเข้าชั้นใน! พวกมันจะปิดกำแพงกั้นเขต!”
ฐานเฮยหลินแบ่งเป็นสามชั้น ชั้นนอกคือลานซาก คลัง และค่ายทหารรอบกำแพง ชั้นกลางคือที่อยู่อาศัยของคนงานกับตลาด ชั้นในคือเขตของผู้ฝึกยุทธ์ คลังเสบียง และค่ายกลแกนกลาง
ถ้าชั้นในปิดกำแพงกั้นเขต คนในชั้นนอกที่หนีไม่ทันจะถูกทิ้ง
หลี่เฉินเข้าใจทันที
ฐานกำลังจะตัดเนื้อเน่า
และพวกเขาคือเนื้อนั้น
“บัดซบ” เขาสบถ
อาซื่อหน้าซีดกว่าเดิม “ข้าวิ่งไม่ได้”
“ข้ารู้”
“เจ้าทิ้ง
