ข้าไว้ก็ได้”
หลี่เฉินมองเขา “ถ้าเจ้าพูดแบบนั้นอีก ข้าจะทิ้งจริง ๆ”
“งั้นข้าไม่พูดแล้ว”
หลี่เฉินหันไปมองรอบหลุม ด้านหนึ่งมีท่อระบายน้ำเสียที่ใช้ปล่อยเลือดจากลานชำแหละออกสู่คูน้ำหลังฐาน ท่อแคบ มืด และเต็มไปด้วยเศษเนื้อเน่า ปกติไม่มีใครอยากเข้าไป ต่อให้เป็นคนเก็บซากก็ตาม
แต่ตอนนี้มันคือทางรอดเดียว
“เกาะหลังข้า”
อาซื่อเบิกตา “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ข้าไม่ใช่เด็กนะ”
“ขาของเจ้าหัก และข้าเพิ่งกลายเป็นไอ้บ้าที่ยกแผ่นไม้หนักสองร้อยชั่งได้ เลิกเถียง”
อาซื่อกัดฟันปีนขึ้นหลังหลี่เฉินอย่างทุลักทุเล หลี่เฉินเกือบทรุดทันที น้ำหนักของคนหนึ่งคนกดลงบนกล้ามเนื้อที่ฉีกขาด ทำให้ตาเขามืดไปชั่ววูบ
[คำเตือน: ภาระเกินขีดจำกัด]
[แนะนำให้ละทิ้งน้ำหนักส่วนเกิน]
หลี่เฉินยิ้มเย็น
“แนะนำแม่แกสิ”
เขาก้าวไปทางท่อระบายน้ำเสีย
แต่ทันใดนั้น หมาป่าเกราะดำระดับหนึ่งขั้นสูงสามตัวกระโจนลงมาจากปากหลุม พวกมันได้รับคำสั่งให้ค้นต่อ หนึ่งในนั้นมีแผลไหม้จากปืนใหญ่ อีกตัวขาหน้าขาดครึ่ง แต่ความดุร้ายไม่ได้ลดลง
อาซื่อกระซิบเสียงสั่น “สามตัว…”
“เห็นแล้ว”
“เจ้ามีแผนไหม”
“มี”
“แผนอะไร”
“วิ่ง”
หลี่เฉินพุ่งไปทางท่อทันที
หมาป่าทั้งสามคำราม
