ล้ว หากกลืนครั้งที่สามตอนแบกคนเจ็บอยู่ บางทีเขาอาจกลายเป็นก้อนเนื้อบิดเบี้ยวกลางทาง
ระบบไม่ได้บังคับ
แต่มันล่อ
หลี่เฉินถ่มเลือดลงพื้น
“ยังไม่ใช่ตอนนี้”
เขาวิ่งต่อ
หมาป่าตัวสุดท้ายใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ มันฉลาดกว่าสองตัวแรก ไม่พุ่งมั่ว แต่เล็งข้อเท้าหลี่เฉิน หวังทำให้ล้มทั้งคู่
ปากท่ออยู่ข้างหน้าไม่ถึงสิบก้าว
แต่ประตูตะแกรงเหล็กปิดอยู่
อาซื่อหน้าซีด “ประตู!”
หลี่เฉินเร่งฝีเท้า
“จับแน่น”
“เจ้าจะทำอะไร”
“เปิดมัน”
“ด้วยอะไร”
“ด้วยหัวข้านี่แหละ!”
เขาก้มตัว ใช้ไหล่ขวากระแทกตะแกรงเต็มแรง
ปัง!
ตะแกรงงอแต่ไม่เปิด
แรงสะท้อนทำให้เขาแทบล้ม หมาป่าตัวสุดท้ายพุ่งถึงด้านหลัง กรงเล็บกำลังจะตัดเอ็นข้อเท้าเขา
หลี่เฉินหมุนตัว ยกขาถีบถังเหล็กข้างทาง ถังกลิ้งไปขวางหมาป่าเพียงเสี้ยวลมหายใจ
เสี้ยวลมหายใจนั้นพอแล้ว
เขากระแทกตะแกรงอีกครั้ง
ปัง!
บานพับหลุดหนึ่งข้าง
ครั้งที่สาม เขาไม่ได้ใช้ไหล่ แต่ใช้ตะขอเกี่ยวร่องตะแกรงแล้วกระชาก กล้ามเนื้อขวาพองตึง เส้นเลือดแตกจนเลือดซึมออกมาผ่านผิว
“เปิดสิวะ!”
แกร๊ง!
ตะแกรงหลุดออกทั้งบาน
หลี่เฉินโยนอาซื่อเข้าไปในท่อก่อน แล้วกระโดดตามเข้าไป หมาป่าตัวสุดท้ายกัดตามมา เขี้ยวเฉี่ยวขาเขา
