จนเนื้อหลุดไปชิ้นหนึ่ง
หลี่เฉินสะบัดตะขอย้อนกลับไปเกี่ยวปากมัน แล้วดึงสุดแรง
หัวหมาป่ากระแทกขอบท่อ เสียงกะโหลกลั่นดังโป๊ก มันมึนไปชั่วครู่ หลี่เฉินใช้โอกาสนั้นถีบตะแกรงที่หลุดลงมาขวางปากท่อ แล้วลากอาซื่อคลานเข้าไปในความมืด
ด้านหลัง หมาป่ากัดตะแกรง เสียงเหล็กบิดดังไล่หลัง
ท่อระบายน้ำเสียแคบและเหม็นจนแทบหายใจไม่ได้ เลือดสัตว์อสูร เศษเนื้อ และน้ำเสียไหลผ่านเข่า หลี่เฉินแบกอาซื่อคลานไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก ทุกครั้งที่หัวเข่ากระแทกพื้นหิน เขารู้สึกเหมือนร่างจะหลุดเป็นชิ้น
อาซื่อเกาะหลังเขาแน่น น้ำเสียงสั่น “หลี่เฉิน… เจ้ายังไหวไหม”
“ไม่ไหว”
“แล้วทำไมยังคลานอยู่”
“เพราะไอ้หมาข้างหลังไม่รอให้ข้านอนพัก”
เสียงเหล็กข้างหลังดังแกร๊ง ตะแกรงกำลังถูกกัดขาด
หลี่เฉินเร่งคลาน แต่ข้างหน้ากลับมีแสงไฟส่องเข้ามา
เขาหยุดทันที
เสียงคนดังจากปลายท่อ
“ตรวจท่อระบายน้ำ! มีคำสั่งจากชั้นใน ห้ามให้ผู้ติดเชื้อหรือคนงานชั้นนอกผ่านเข้าเขตกลาง!”
อาซื่อกระซิบ “ทหารฐาน…”
หลี่เฉินหลับตาครึ่งลมหายใจ
ด้านหลังคือหมาป่า
ด้านหน้าคือคนที่อาจฆ่าพวกเขาเพื่อปิดทาง
เขาค่อย ๆ วางอาซื่อลง แล้วกำตะขอเหล็กแน่น
เลือดไหลจากแขนซ้า
