งเชื่อมไปตรอกแคบ ถ้าไปถึง เขาอาจหนีเข้าชั้นที่อยู่อาศัยได้
“หลี่เฉิน!”
เสียงอาซื่อดังจากกองเกวียนที่พลิกคว่ำ
หลี่เฉินหันกลับไป เห็นอาซื่อติดอยู่ใต้แผ่นไม้ขนาดใหญ่ ขาข้างหนึ่งถูกทับ ใบหน้าซีดเผือด หมาป่าเกราะดำระดับหนึ่งขั้นสูงสองตัวกำลังดมกลิ่นเลือดเดินเข้าไปหาเขา
หลี่เฉินหยุดเท้า
ตรอกหลังโรงเก็บหนังอยู่ห่างไปไม่ถึงยี่สิบก้าว
ถ้าวิ่งตอนนี้ เขามีโอกาสรอด
ถ้าย้อนกลับไป เขาอาจตาย
อาซื่อเห็นเขาหยุดก็ตะโกนเสียงสั่น “ไป! เจ้าไปเถอะ! ข้ามันขาหักแล้ว อย่ามาตายกับข้า!”
หมาป่าเกราะดำระดับหนึ่งขั้นสูงตัวหนึ่งหันขวับมาทางหลี่เฉิน มันสูงเท่าเอวคน ฟันเรียงซ้อนสองชั้น น้ำลายสีดำหยดลงพื้นแล้วกัดกร่อนหินเป็นรูเล็ก ๆ
หลี่เฉินสูดหายใจลึก
“ถ้าเจ้ารอด อย่าลืมจ่ายค่าช่วยชีวิต”
อาซื่ออ้าปากค้าง “ไอ้บ้าเอ๊ย!”
หลี่เฉินพุ่งกลับไป
เขาไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ ไม่มีพลังปราณ ไม่มีตราพรสวรรค์ ไม่มีแม้แต่เกราะหนังดี ๆ หนึ่งชุด สิ่งที่เขามีคือสามปีในลานซาก ความรู้ว่ากระดูกสัตว์อสูรตรงไหนเปราะ และความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอกจนร้อนเหมือนไฟ
หมาป่าเกราะดำตัวแรกกระโจนเข้ามา หลี่เฉินไม่ถอยตรง ๆ แต่ทิ้งตัวลงต่ำ ใช้ตะขอเหล็กเกี่
