บทที่ 484 วีรบุรุษใต้หล้า ดุจดังปลาคาร์พข้ามแม่น้ำโดยแท้แม้เมื่อหงยวิ๋นเข้าสู่ผืนธง ลวี่หยางก็ได้คาดคะเนไว้แล้วว่า อีกไม่นานอาจารย์ลุงจงกวงย่อมเริ่มแสวงหาโอสถทองคำ ทว่าก็มิได้คาดว่า…จะรวดเร็วเพียงนี้
ยิ่งไปกว่านั้น——
‘ไม่ค่อยจะถูกต้อง!’
สีหน้าของลวี่หยางมิได้เปลี่ยนแปลง แต่ภายในกลับแฝงด้วยคลื่นกระเพื่อม‘อาจารย์ลุงจงกวงไม่ควรจะเริ่มจากการแฝงกายกลับชาติมาเกิดอย่างเงียบงัน แล้วค่อยๆ บ่มเพาะเป็นสิบปีหลายสิบปีก่อนจะแสวงหาโอสถทองคำมิใช่หรือ?’
ประวัติศาสตร์เปลี่ยนแล้วหรือ?
เป็นไปได้อย่างไร?
ในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงชะตาประวัติศาสตร์เดิมนั้น ลวี่หยางล้วนเคยประสบมาแล้วอย่างลึกซึ้ง รู้ดีว่าบางครา เพียงแค่ตนขยับโดยมิได้เจตนา ก็อาจทำให้อดีตพลิกผันไปได้อย่างง่ายดาย
เช่นเมื่อตอนที่ชาตินี้เพิ่งเริ่มต้นอีกครา เขาได้สลัดทิ้งคัมภีร์เก้าแปรมังกรที่ฝังอยู่ในกาย ส่งผลโดยตรงให้เจ้าจ้าวซวี่เหอเริ่มฝึกคัมภีร์เก้าแปรมังกรก่อนเหตุการณ์หุ่นกระบอกแทนตายจะอุบัติขึ้นเสียอีก กระทั่งท้ายที่สุด พลิกผันจนคัมภีร์เก้าแปรมังกรตกเข้าสู่มือราชสำนักเต๋าโดยไม่คาดคิด
เช่นนั้นแล้ว…ปัญหาย่อมตามมา
ครานี้ตนได้กระทำอันใดลงไปกันแน่? ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาล้วนประจำอยู่ในราชสำนักเต๋ามิเคยข้องเกี่ยวแม้เพียงเสี้ยวกับแคว้นเจียงเป่ยแล้วเหตุใดจึงเกิดผลกระทบขึ้นได้เล่า?
แม้ในใจยังเต็มไปด้วยความคลางแคลง
ลวี่หยางก็ยังคงข่มจิตใจให้สงบ
