บทที่ 485 จงกวงผู้สิ้นหนทาง
ว่ากันตามตรง ลวี่หยางมิได้มีท่าทีกระวนกระวายแม้แต่น้อย
ท้ายที่สุดแล้ว ร่างแท้ของเขายังหลบซ่อนอยู่ในราชสำนักเต๋าอย่างมั่นคงปลอดภัย ต่อให้มีเพียงร่างจำแลงครรภ์เซียนขั้นเดียวมาขวางกั้น ต่อให้ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินเสด็จมาถึงด้วยตนเอง เขาก็มิได้หวั่นเกรงแม้แต่น้อย
อย่างมากเพียงแค่ปล่อยให้ร่างจำแลงลิ้มรสความลำบากบ้างก็เท่านั้น
ร่างจำแลง…ก็มีไว้เพื่อเรื่องเช่นนี้อยู่แล้ว
ดังนั้นเมื่อเทียบกับจงกวงที่อยู่ตรงหน้า ลวี่หยางกลับสนใจยิ่งกว่า ว่าเหตุใดเขาจึงสามารถหาตำแหน่งร่างจำแลงนี้ของตนได้ จิตใจพลันคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว
‘ก่อนอื่น ถ้าเชื่อคำของบุรุษแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ ก็มีแต่พ่ายเท่านั้น’
คำกล่าวเพียงฝ่ายเดียวของจงกวง คิดจะตบตาผู้อื่นนั้นไม่ต้องจ่ายอะไรเลย หากเป็นผู้ที่เชื่อวาจานี้ ต่อให้ในนิกายศักดิ์สิทธิ์จะไม่ใช่เพียงแค่ขั้นวางรากฐาน เกรงว่าก็ยังบ่มเพาะจนถึงขั้นรวมลมปราณสมบูรณ์ไม่ได้ด้วยซ้ำ
เมื่อเปรียบกันแล้ว ลวี่หยางย่อมเชื่อการวิเคราะห์ของตนมากกว่า
‘จะทิ้งรอยประทับไว้บนกายข้ารึ? ต่อให้เป็นเพียงร่างจำแลง ด้วยระดับพลังของข้า ต่อให้หงยวิ๋นจะสามารถทิ้งรอยประทับไว้ได้ ก็ไม่มีทางที่ข้าจะมิทันรู้ตัว’
‘แต่หงยวิ๋นคงจะทิ้งวิธีใดวิธีหนึ่งที่สามารถรับรู้ตำแหน่งร่างจำแลงนี้ของข้าได้จริง แล้วถ่ายทอดต่อไปยังหงจวี่ผ่านสายใยจิตวิญญาณของพวกเขา… แต่ดวงวิญญาณของเขาข้ารวบไว้ในธงหม
