สำเร็จก่อน นั่นคือการก้าวสู่ระดับขุนนาง เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของตัวเองเอาไว้
อย่างไรเสียอายุขัยที่เหลืออยู่เพียงห้าปีนั้น มันก็เหมือนกับมีดาบอันคมกริบลอยอยู่เหนือหัวตลอดเวลา ทำให้เขากดดันไม่น้อยเลยจริงๆ
ในขณะที่หลี่ลั่วกำลังจดจ่ออยู่กับข้อมูลการสอบใหญ่ที่อวี๋ล่างรวบรวมมานั้น ท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดลง จ้าวคั่วก็คิดจะออกไปหาอะไรกินสักหน่อย แต่เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของเขา จึงไม่ได้เอ่ยปากขัดจังหวะ เพียงแค่แอบออกไปข้างนอกเงียบๆ จากนั้นก็จะซื้ออาหารกลับมาฝากหลี่ลั่วไปด้วยเลย
“ข้อมูลชุดนี้ค่อนข้างครอบคลุมเลย มีประโยชน์ไม่น้อย”
หลังจากที่อ่านข้อมูลทั้งหมดจบ หลี่ลั่วก็ชมเชยอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ อย่างน้อยที่สุดหลังจากที่ได้อ่านแล้ว เขาก็พอจะรู้จักเหล่านักศึกษาชั้นหัวกะทิของวิทยาลัยต่างๆ คร่าวๆ แล้ว
และหลังจากที่อ่านจบแล้ว เขาก็รู้สึกว่าอวี๋ล่างอาจจะจงใจไม่เขียนข้อมูลบางอย่างของเขาลงไป เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกคนอื่นเพ่งเล็งได้ มิฉะนั้นด้วยข้อมูลที่มันรู้ มันไม่น่าจะเขียนข้อมูลของเขาได้คลุมเครือและเหลวไหลแบบนี้
“ดูเหมือนจะเข้าใจเจ้านั่นผิดไป”
หลี่ลั่วพึมพำ จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงท้องร้อง จึงได้รู้ว่าท้องฟ้าม
