ภายในห้องรับแขกอันกว้างขวาง แสงไฟสว่างไสว ประธานหลี่ว์ผู้มีรูปร่างท้วมกำลังนั่งอยู่ด้านบนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ส่วนที่นั่งด้านซ้ายมือของเขามีเงาร่างของบุรุษวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่กำยำนั่งอยู่ บรรยากาศรอบตัวดูไม่ธรรมดา
เป็นประมุขตระกูลซ่ง ซ่งซาน
เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังสนทนากันอยู่ การปรากฏตัวขึ้นของหลี่ว์ชิงเอ๋อร์ที่พาหลี่ลั่วและไช่เวยเดินตามเข้ามา ทำให้การสนทนาต้องหยุดชะงักลง สายตาของซ่งซานมองมาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
และเมื่อเขาเห็นหลี่ลั่วกับไช่เวย รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็พลันหุบลง สีหน้าเริ่มเย็นชา
ประธานหลี่ว์เองก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก หลี่ว์ชิงเอ๋อร์ก็กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ลุงสอง คนของคฤหาสน์ลั่วหลานมาถึงแล้ว”
ประธานหลี่ว์มองไปที่ดวงตาของหลานสาวตัวเองก่อนจะยิ้มเจื่อนออกมา แต่เขาก็ยังมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็ว พยักหน้าพร้อมกับยิ้มกล่าว “ในเมื่อมาถึงแล้ว ก็เชิญนั่งก่อนเถิด”
ซ่งซานวางถ้วยชาในมือลงอย่างไม่เบาไม่หนัก สบตากับประธานหลี่ว์พร้อมกับขมวดคิ้วกล่าว “ประธานหลี่ว์ นี่มันหมายความว่าอย่างไร?”
ประธานหลี่ว์หัวเราะแห้งๆ พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ประมุขซ่งไม่ต้อง
