เมื่อหลี่ลั่ว ไช่เวย และเหยียนหลิงชิงเดินทางมาถึงห้องประชุม พบว่าที่นั่งเต็มทุกที่ บรรดาบุคลากรระดับสูงของเรือนซีหยางมากันครบแล้ว
บริเวณที่นั่งด้านหน้าสุด จวงอี้นั้งยิ้มหน้าระรื่น แต่ข้างกายเขากลับมีชายชราที่ดูหัวโบราณนั่งอยู่ด้วยคนหนึ่ง
“เอ๊ะ?”
เมื่อเห็นชายชรา ไช่เวยและเหยียนหลิงชิงต่างก็อุทานเสียงเบาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปกระซิบกับหลี่ลั่วที่ทำหน้างงงวยอยู่ข้างๆ “ผู้เฒ่าท่านนั้นชื่อเจิ้งผิง เป็นหนึ่งในผู้อาวุโสจากสำนักงานใหญ่ของเรือนซีหยาง เขามีตำแหน่งสูงมากในเรือนซีหยาง ตอนที่ประมุขคฤหาสน์ทั้งสองท่านก่อตั้งเรือนซีหยางขึ้นมาใหม่ๆ เขาก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนรุ่นแรกที่ทำงานกับคฤหาสน์ด้วย”
“แต่ว่าตาแก่นี่เป็นคนที่หัวโบราณและเข้มงวดมาก ปกติแล้วเขาจะประจำอยู่ที่สำนักงานใหญ่ในเมืองหลวง แต่อยู่ๆ ก็มาเยือนที่นี่อย่างกะทันหันเช่นนี้โดยที่พวกเราไม่ได้ข่าวคราวอะไรล่วงหน้าเลยแม้แต่น้อย เกรงว่าคงมาไม่ดีเป็นแน่”
ในขณะที่หญิงสาวทั้งสองกำลังแนะนำเจิ้งผิงให้หลี่ลั่วรู้จัก ผู้คนในห้องประชุมก็ลุกขึ้นยืน ค้อมศีรษะให้หลี่ลั่วเป็นการทักทาย
แม้แต่ผู้อาวุโสเจิ้งผิงจากสำนักงานใหญ่ก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน สายตา
