เพราะแบบนี้มันก็เท่ากับเป็นการยกตำแหน่งประธานให้กับจวงอี้โดยตรงเลย!
ส่วนจวงอี้ก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาอย่างยินดี “คุณชายน้อยช่างมีเหตุผลยิ่งนัก! ถูกต้องแล้ว เป้าหมายสุดท้ายของพวกเราก็คือการทำให้เรือนซีหยางรุ่งเรืองยิ่งๆ ขึ้นไปมิใช่หรือ? เมื่อเรือนซีหยางรุ่งเรืองขึ้น ก็เท่ากับว่าเป็นการทำเงินให้กับคุณชายน้อยมิใช่หรือ?”
ผู้อาวุโสเจิ้งผิงเองก็ประหลาดใจไม่น้อย เขามองหลี่ลั่วแล้วกล่าวว่า “คุณชายน้อยจะตัดสินใจเช่นนี้จริงๆ หรือ?”
หลี่ลั่วพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ดึงไช่เวยและเหยียนหลิงชิงที่ยังคงทำหน้างงงวยอยู่เดินออกจากห้องประชุมไป
หลังจากออกจากห้องประชุมแล้ว หลี่ลั่วก็รีบปล่อยมือจากหญิงสาวทั้งสอง ทว่าตอนนี้เหยียนหลิงชิงกลับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแล้ว “หลี่ลั่ว เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้า? กฎข้อนี้มันเสียเปรียบกับข้าอย่างมากเลยนะ ทำไมถึงยอมตกลง? หากเจ้าไม่อยากให้ข้าอยู่ที่นี่ ก็พูดออกมาตรงๆ เลย ข้าจะได้กลับเมืองหลวงเดี๋ยวนี้”
ไช่เวยเองก็จ้องเขม็งไปทางหลี่ลั่วเช่นกัน จากที่ได้คลุกคลีกันมาตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ หลี่ลั่วไม่น่าจะเป็นคนที่ทำเรื่องสิ้นคิด แ
