ต่การกระทำของเขาในวันนี้มันช่างน่าสงสัยจริงๆ
หลังจากที่เหยียนหลิงชิงเดินทางมายังเรือนซีหยางสาขามณฑลเทียนสู่แล้ว นางก็ทุ่มเทอย่างมากจนสามารถประคับประคองสถานการณ์มาจนถึงทุกวันนี้ได้ แต่ตอนนี้กลับต้องพังทลายลงเพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำของหลี่ลั่ว
หลี่ลั่วมองหญิงสาวทั้งสองแล้วยิ้มกล่าว “พี่สาวทั้งสอง ข้าไม่ใช่คนโง่เสียหน่อย จะดูไม่ออกเลยหรือว่าใครที่น่าเชื่อถือกว่า?”
ไช่เวยมองเขาด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่หลี่ลั่วพูด ส่วนเหยียนหลิงชิงนั้นกอดอก หันหลังหนีอย่างหัวเสีย ไม่อยากสนใจเขาแล้ว
“ถึงแม้ว่ากฎข้อนี้จะทำให้พี่หลิงชิงเสียเปรียบก็จริง แต่พวกพี่ไม่คิดบ้างหรือว่า นี่เป็นโอกาสอันดีที่จะส่งพี่หลิงชิงขึ้นสู่ตำแหน่งประธานอย่างถูกต้องตามกฎ ทั้งยังขับไล่เหลือบไรอย่างจวงอี้ออกไปได้ด้วย?” หลี่ลั่วยิ้มกล่าว
ไช่เวยและเหยียนหลิงชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย จริงอยู่ว่านี่เป็นโอกาสอันดี แต่ประเด็นสำคัญคือ… ตอนนี้จวงอี้ได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด หากสุดท้ายแล้วจบลงแบบนี้จริงๆ สุดท้ายใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายถูกขับไล่ออกไป?
ทว่าไช่เวยกลับนึกอะไรบางอย่างออก นางจ้องมองหลี่ลั่วด้วยแววตาประหลาดใจ
“หรือว่า…”
“เจ้ามีวิธีช่วยหลิง
