หลังจากที่หลี่ลั่วเสมอกับซ่งอวิ๋นเฟิงในการสอบซ้อมครั้งนี้ ผลงานของเขาก็ถือว่าติดหนึ่งในยี่สิบอันดับแรกอย่างแน่นอนเป็นที่เรียบร้อย
ตามขั้นตอนปกติแล้ว บุคคลที่ติดอันดับยี่สิบคนแรกนี้ จะต้องทำการจัดอันดับกันเองอีกครั้ง แต่หลี่ลั่วกลับไม่สนใจเรื่องนี้แม้แต่น้อย เพราะในสายตาของเขาแล้ว การแย่งชิงอันดับเช่นนี้ไม่มีความหมายอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นอันดับที่ยี่สิบหรืออันดับหนึ่ง ต่างก็เป็นเพียงแค่สิทธิ์ในการเข้าร่วมการสอบใหญ่ของวิทยาลัยเท่านั้น
และหากเขาเปิดเผยไพ่ตายออกมาที่นี่มากเกินไปละก็ เมื่อถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งในการสอบใหญ่ของวิทยาลัย การที่อีกฝ่ายรู้ข้อมูลของเขามากเกินไป ย่อมเป็นการเพิ่มความยุ่งยากให้กับเขาโดยใช่เหตุ
ดังนั้น ค่อยๆ พัฒนาตัวเองไปอย่างเงียบๆ ไม่ดีกว่าหรือ? ต่อให้ได้ที่หนึ่งในการสอบคัดเลือก ผู้อำนวยการที่ขี้เหนียวคนนั้นก็ไม่มอบรางวัลอะไรให้เขาอยู่ดี
แม้แต่ในการประลองกับซ่งอวิ๋นเฟิงครั้งนี้ หากไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายดึงดันจะหาเรื่องใส่ตัวให้ได้ละก็ หลี่ลั่วก็คงเลือกที่จะยอมแพ้ไปแล้ว
อย่างไรเสีย เขาก็ไม่รู้สึกว่าการยอมแพ้เมื่อสู้ไม่ได้เป็นเรื่องน่าอับอายแต่อย่างใด การที่
