้วยความโกรธ “ข้ากำลังจะเอาชนะมันได้อยู่แล้วแท้ๆ! มันไม่มีพลังอัตลักษณ์เหลือแล้ว ต่อจากนี้ข้าชนะแล้วแน่ๆ!”
“ให้เวลาข้าอีกแค่หนึ่งวิ อีกแค่หนึ่งวิเท่านั้น!”
กรรมการขมวดคิ้ว มองซ่งอวิ๋นเฟิงที่แสดงกิริยาเสียมารยาทออกมา ซ่งอวิ๋นเฟิงที่ในอดีตมักจะมีท่าทางสุขุมและอ่อนโยนอยู่เสมอ กลับต่างจากตอนนี้โดยสิ้นเชิง
“กฎก็คือกฎ เมื่อเม็ดทรายไหลลงมาจนหมดแล้ว หากยังไม่สามารถตัดสินผลแพ้ชนะได้ จะถือว่าเสมอ” กรรมการกล่าว
“เหลวไหล!” ซ่งอวิ๋นเฟิงคำรามออกมาด้วยสีหน้าดุร้าย เขาจะยอมรับผลการประลองเช่นนี้ได้อย่างไร การเสมอกันครั้งนี้มันจะทำให้เขาขายหน้ายับเยินมากแค่ไหน
ทว่ากรรมการกลับไม่ได้สนใจเขาแต่อย่างใด หันไปมองรอบๆ แล้วประกาศผล “การประลองครั้งนี้ ผลสรุปคือ เสมอ!”
“พี่ลั่วสุดยอด!” เมื่อสิ้นเสียงของกรรมการ ทางฝั่งตึกสองก็มีเสียงตะโกนเฮด้วยความตื่นเต้นดังขึ้นราวกับฟ้าถล่ม เหล่านักศึกษาตึกสองทุกคนล้วนตื่นเต้นดีใจ การประลองครั้งนี้ของหลี่ลั่ว ทำให้ตึกสองของพวกเขามีหน้ามีตาขึ้นอย่างมาก
อวี๋ล่างที่พันผ้าพันแผลเต็มตัวอ้าปากค้าง พึมพำออกมา “หรือว่าไอ้บ้านี่มันจะผงาดขึ้นมาแล้วจริงๆ? แม้แต่ซ่งอวิ๋นเฟิงยังเอาชนะมันไม่ได้เลย”
ท่า
