มกลางเสียงให้กำลังใจที่ดังสนั่นหวั่นไหว หลี่ว์ชิงเอ๋อร์จ้องมองไปทางหลี่ลั่วด้วยแววตาเป็นประกาย วินาทีนี้นางราวกับได้เห็นเด็กหนุ่มที่เพิ่งเข้าเรียนในวิทยาลัยหนานเฟิงใหม่ๆ เด็กหนุ่มที่แม้จะยังดูเด็กน้อย แต่ก็มักจะนำหน้าทุกคนในด้านการฝึกฝนวิชาอัตลักษณ์ทุกครั้งไป สุดท้ายก็กลับมาชี้แนะให้กับพวกเขาที่ยังเป็นแค่เด็กใหม่ด้วยรอยยิ้มคนนั้น
หลี่ลั่วในตอนนั้นช่างโดดเด่นจริงๆ แม้แต่หลี่ว์ชิงเอ๋อร์ในตอนนั้นก็ยังรู้สึกชื่นชมนับถือเขาอยู่เสี้ยวหนึ่ง และยังมีเขาเป็นเป้าหมายด้วย
เพียงแต่… การปรากฏของสถานะไร้อัตลักษณ์ ทำให้ประกายแสงของหลี่ลั่วสลายไปจนหมดสิ้น
“ข้าคิดไว้อยู่แล้ว หลี่ลั่ว เจ้าจะต้องยืนหยัดขึ้นมาใหม่อีกครั้งได้แน่ ตัวเจ้าในตอนนั้นถึงจะเปล่งประกายออกมาอย่างแท้จริง”
“แต่ตอนนี้เจ้าก็ยังอ่อนแอเกินไปอยู่ ข้าอยากจะเห็นเจ้าไปถึงจุดสูงสุด จากนั้น…”
“ข้าจะเอาชนะเจ้า”
ผมยาวสลวยของหลี่ว์ชิงเอ๋อร์โบกสะบัดอย่างแผ่วเบา ภายในดวงตาอันงดงามเต็มไปด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้อันเร่าร้อน นางมองหลี่ลั่วอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินจากไปทันที
ใครจะไปคิดกันว่าหลี่ว์ชิงเอ๋อร์ที่ดูอ่อนหวานและเรียบร้อย แท้จริงแล้วนางกลับเป็นคนที่ห้าวหาญและ
